.................serce-sercu

Modlitwa Ignacego Loyoli

2012-02-29T10:56:00.001-08:00

Faustynki - "Droga"

2012-02-28T08:31:00.000-08:00

Wezwanie naszych biskupów

2012-02-24T17:58:00.002-08:00

Kochani!

Kiedy piszę o wezwaniu "naszych biskupów", mam teraz na myśli biskupów amerykańskich, bo przecież jesteśmy w tej chwili wiernymi diecezji Chicago. Przypuszczam, że część z Was już czytała albo słyszała o sprzeciwie biskupów wobec ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym, która w obecnej postaci jest atakiem na wolność religijną. Biskupi wzywają nas do działania - do tego, by zwrócić się do naszych Reprezentantów i Senatorów wyrażając sprzeciw wobec tej ustawy. Więcej na ten temat znajdziecie na stronie www.usccb.org/conscience.

Za półtora tygodnia chcemy w JOM-ie zrobić akcję zbierania podpisów pod listami do Reprezentantów i Senatorów. Wszystkich proszę o modlitwę. Być może za kilka tygodni będzie u nas również czuwanie modlitewne w tej intencji. Jeśli tak, to liczę i tutaj na Waszą pomoc.

Pozdrawiam Was serdecznie,

O. Mirek

Pozwalam sobie zacytować list od o. Mirosława Bożka , uważam ,że jest to bardzo ważne.

Dezyderata

2012-02-22T18:38:00.000-08:00

Przypomnienie

2012-02-22T18:35:00.000-08:00

We wtorek 28 lutego odbędzie się następne spotkanie Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego - "serce-sercu" . Odbędzie się o godzinie 20-tej w Jezuickim Ośrodku Milenijnym w salce na dole. serdecznie zapraszamy wszystkich.

Serce Jezusa - Mocni w Duchu

2012-02-18T22:15:00.000-08:00

14 luty 2012

2012-02-18T21:55:00.000-08:00

We wtorek 14-tego lutego odbyło się kolejne spotkanie naszej grupy . Omawialiśmy dalszy etap życia św. Ignacego i jego drogę do świętości i nasze z tym związane przemyślenia.
W imieniu Pań chciałam Panom bardzo podziękować za kwiaty i czekoladki w Dniu Walentynek.
Na prośbę o. Jerzego wybraliśmy Martę K. na moderatora do spraw apostolskich w naszej grupie. Gratulujemy i życzymy owocnej pracy !
Następne nasze spotkanie odbędzie sie 28-mego lutego o godz. 20-tej w Jezuickim Ośrodku Milenijnym w salce na dole.
Serdecznie zapraszamy !

Msza Święta

2012-02-07T17:47:00.000-08:00

W niedzielę 12-tego lutego odbędzie się Msza Święta dla wszystkich Wspólnot Życia Chrześcijańskiego na Avers o godzinie 5-tej po południu . Zapraszamy !!!

Life of St. Ignatious of Loyola

2012-02-04T10:01:00.000-08:00

http://youtu.be/gw1zISAgwuY

Miejsce urodzenia św. Ignacego Loyola i modlitwa

2012-02-04T09:47:00.000-08:00

http://youtu.be/S3MXiiIz94k
http://youtu.be/lgpwSb8onMo

Wtorkowe spotkanie

2012-02-01T15:14:00.000-08:00

Wczoraj 31-go Stycznia 2012 odbyło sie kolejne Wtorkowe spotkanie naszej grupy Serce-sercu. Po wspólnej modlitwie przeczytaliśmy paragraf o życiu św. Ignacego Loyoli i omawialiśmy pytania związane z jego życiem. Porównywalismy jego życie do św. Pawla i naszych osobistych odczuć i przeżyć. Ojciec Jerzy wzbogacił całe spotkanie swoimi przemyśleniami. Bardzo serdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych na nasze kolejne spotkanie już 14-go Lutego w JOM na Irving Park.

Grupa WŻCh Serce-sercu.

Kolędowanie

2012-01-31T16:28:00.000-08:00

W niedzielę spotkaliśmy się na kolędowaniu u Marty i Ryszarda , którym bardzo dziękujemy za gościnę . Marta akompaniowała nam na pianinie . Było bardzo fajnie , mogliśmy się lepiej poznać i pokolędować.

Rekolekcje ignacjańskie w życiu codziennym - spotkanie

2012-01-30T17:22:00.000-08:00

W sobotę 28 stycznia o godz.20-tej w JOM odbyło się spotkanie informacyjne o rekolekcjach w życiu codziennym. Spotkanie poprowadził o. Mirosław Bożek. Na spotkaniu było około 30 zainteresowanych osób. Rekolekcje te są w pierwszej kolejności dla osób ze Wspólnot Życia Chrześcijańskiego działających przy Jezuickim Ośrodku Milenijnym za co bardzo dziękujemy Ojcom Jezuitom .
Pierwsza rekolekcja odbędzie się w niedzielę 5-tego lutego o godzinie 20-tej w JOM w salce na dole.

Zdjęcie wykonane przez o. Jerzego Karpińskiego

Paweł z Tarsu

2012-01-25T14:51:00.000-08:00

Gorąco polecam oglądnąć ten film!!!!
http://www.paulusfilm.pl/

Rekolekcje ignacjańskie w życiu codziennym.

2012-01-21T17:07:00.000-08:00

W różny sposób są przeprowadzane rekolekcje w życiu codziennym. Jezuici Trójmiasta, Lublina, Poznania, Warszawy, czy innych miejscowości opracowali odmienne sposoby przeprowadzania rekolekcji, a wszystko w dostosowaniu do warunków i możliwości uczestników. Przewidział to zresztą sam święty Ignacy Loyola, gdy dał oddzielne instrukcje dla tych, kto jest „pochłonięty sprawami publicznymi lub innymi pożytecznymi zajęciami, będąc człowiekiem wykształconym lub zdolnym, mógłby półtorej godziny dziennie poświęcić na ćwiczenia” (CD 19).

Jak to robią jezuici krakowscy, można się zapoznać na ich stronie internetowej:

http://www.wzch.krakow.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=166&Itemid=86

Jak przeprowadzają rekolekcje w życiu codziennym inne wspólnoty życia chrześcijańskiego w Polsce, można zapoznać się na ich stronach internetowych:

http://www.rekolekcje.vel.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=81:rekolekcje-w-yciu&catid=10:rekolekcje-www&Itemid=11

http://www.wzch.org.pl/forum/viewtopic.php?p=3250

http://torun.top-ogloszenia.net/Nauka-Kursy-Pozostale-Rekolekcje_w_zyciu_codziennym-9-77-147571

http://www.dab.jezuici.pl/archiwum/610-rekolekcje-ignacjaskie-w-yciu-codziennym

Ogólny wniosek jeden: wielka różnorodność w prowadzeniu rekolekcji w życiu codziennym, i dotyczy to długości trwania rekolekcji jak również ilości czasu poświęcanego codziennie na ćwiczenia.

W Chicago ojciec Mirosław Bożek wypracował w ostatnich latach sposób wydaje się optymalny dla żyjących tutaj ludzi:

Czas trwania - cztery tygodni;

Codzienna modlitwy indywidualna (rozmyślanie) wg możliwości czasowych ale przynajmniej pół godziny;

Wysłuchanie 4 konferencji wprowadzających (jednej w tygodniu);

Rozmowa indywidualna z prowadzącym księdzem raz w tygodniu tj. cztery razy na temat przeprowadzanych rekolekcji;

Codzienny osobisty rachunek sumienia dotyczący rekolekcji;

W miarę możliwości częsty a nawet codzienny udział we Mszy świętej.

Pierwsze tak przeprowadzone rekolekcje dotyczą tzw. Funcamentu Cwiczeń, czyli części wstępnej rekolekcji ignacjańskich.

W bieżącym roku, jak i w poprzednich latach, będą przeprowadzone takie rekolekcje w Chicago, w miesiącu lutym. Wygląda na to, że już teraz chętnych jest wielu, a liczba jest ograniczona ze względu na ograniczone możliwości czasowe dla rozmów indywidualnych. Wszyscy aktualnie obecni księża jezuici będą do dyspozycji dla rozmów indywidualnych.

Pierwszeństwo do udziału w rekolekcjach w życiu codziennym mają członkowie grup WZCh oraz ci dorośli, który deklarują chęć włączenia się do WZCh.

o. Jerzy Karpinski

Perełki świętego Ignacego Loyoli

2012-01-21T09:04:00.000-08:00

O tym, że należy się troszczyć o czystą intencję

Niech wszyscy starają się mieć czystą intencję nie tylko co do stanu swego życia, ale także co do wszystkich poszczególnych spraw, zawsze to w nich mając szczerze na oku, aby służyli i podobali się dobroci Bożej, raczej dla niej samej oraz dla miłości, […] niż dla bojaźni kar lub nadziei nagrody, choć i tymi pobudkami wspierać się mają. Należy ich też często zachęcać, aby we wszystkim szukali Boga, rezygnując w miarę możności z miłości wszelkich stworzeń, aby całą miłość przenieść na ich Stwórcę, Jego miłując we wszystkich stworzeniach, a wszystkie stworzenia w Nim według Jego […] Boskiej woli (Konstytucje 288).

O potrzebie skromności i panowania nad sobą

Niech wszyscy jak najpilniej strzegą wrót zmysłów swoich, zwłaszcza oczu, uszu i języka, od wszelkiego nieładu. Niech trwają w pokoju i prawdziwej pokorze wewnętrznej, okazując ją milczeniem, kiedy je zachować należy; kiedy zaś mówić trzeba, oględnością i zbudowaniem mowy, skromnością oblicza […] i wszelkich gestów, bez żadnego objawu niecierpliwości lub pychy. We wszystkim niech ustępują i życzą pierwszeństwa innym, poczytując wszystkich w duchu za wyższych od siebie, a na zewnątrz niech okazują im cześć i uszanowanie odpowiednie do stanu każdego z prostotą i umiarem. […] W ten sposób, okazując sobie wzajemny szacunek, będą wzrastać w pobożności i chwalić Boga, Pana naszego, którego każdy ma starać się dostrzec w drugim jak w Jego obrazie (Konstytucje 250).

O unikaniu próżnowania, które jest źródłem wszelkiego zła

Niechaj wszyscy, póki im zdrowie służy, mają się czym zająć bądź w duchowych, bądź w zewnętrznych sprawach, […] aby próżnowanie, źródło wszelkiego zła, w naszym domu, o ile to tylko możliwe, miejsca nie miało (Konstytucje 253).

O tym, jak należy zapobiegać pokusom

Zapobiegać należy pokusom, stosując środki im przeciwne. Tak więc, gdy ktoś się okaże skłonny do pychy, winien być ćwiczony w zajęciach niższych. […] Podobnie należy postępować i względem innych złych skłonności duszy (Konstytucje 265).

O sposobie, w jaki można dojść do ładu w jedzeniu

Ażeby usunąć wszelki nieład w jedzeniu, wielce do tego pomaga po obiedzie albo po wieczerzy, albo w innej porze, kiedy się nie ma chęci do jedzenia, ustalić sobie na najbliższy obiad lub wieczerzę odpowiednią ilość pokarmów, i tak kolejno dzień po dniu; a jakakolwiek część jedzenia, ani też żadna pokusa nie powinna nas skłonić do przekroczenia tej ustalonej ilości. Przeciwnie, ażeby lepiej przezwyciężyć swoją nieuporządkowaną chęć jedzenia i wszelką pokusę nieprzyjacielską, jeśli się jest kuszonym do jedzenia więcej, właśnie jeść mniej (Ćd 217).

O tym, że podczas posiłków należy myśleć o Chrystusie

Podczas jedzenia należy myśleć o Chrystusie, Panu naszym, jakby się Go widziało jedzącego z Apostołami swymi, jak pije, jak spogląda, jak mówi, i starać się Go naśladować. W ten sposób umysł będzie głównie zajęty myślami o Panu naszym, a mniej pokrzepianiem ciała; i tak osiągnie się większą zgodność wewnętrzną i należyty ład w sposobie bycia i panowania nad sobą. Innym znów razem podczas posiłku można myśleć o innych rzeczach: o życiu świętych, o jakiejś pobożnej kontemplacji albo o jakiejś sprawie duchownej, którą ma się załatwić. Bo zwracając uwagę na te sprawy, mniej się człowiek zajmuje przyjemnością i zadowoleniem w jedzeniu (Ćd 214-215).

O posługach, które więcej ćwiczą w pokorze i miłości

Wielką korzyść przyniesie wypełniać, z poświęceniem, na jakie nas stać, te posługi, które więcej ćwiczą w pokorze i miłości. I w ogóle, im ściślej się ktoś zjednoczy z Bogiem i hojniejszym okaże dla Jego najwyższego Majestatu, tym większej jeszcze dozna hojności Bożej względem siebie i z dniem każdym coraz zdolniejszym będzie do otrzymywania obfitszych łask i darów duchownych. Ściślejsze zjednoczenie się z Bogiem i hojność wobec Niego polega na całkowitym i nieodwołalnym oddaniu się na Jego służbę (Konstytucje 282-283).

O tym, że należy się troszczyć o czystą intencję

O potrzebie skromności i panowania nad sobą

O unikaniu próżnowania, które jest źródłem wszelkiego zła

O tym, jak należy zapobiegać pokusom

O sposobie, w jaki można dojść do ładu w jedzeniu

O tym, że podczas posiłków należy myśleć o Chrystusie

O posługach, które więcej ćwiczą w pokorze i miłości

Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego

2012-01-21T05:35:00.000-08:00

Czy duchowość jest dla ludzi świeckich? Czy można codzienność, pracę, obowiązki domowe łączyć z wsłuchiwaniem się w głos Boży, z głębokim życiem modlitwą i apostolstwem? Taki właśnie styl życia proponuje Wspólnota Życia Chrześcijańskiego. Skupia mężczyzn i kobiety, dorosłych, młodzież, z różnych grup społecznych, którzy pragną bardziej naśladować Jezusa Chrystusa. Czerpią oni inspirację z Ćwiczeń Duchowych świętego Ignacego Loyoli.
Wspólnota Życia Chrześcijańskiego istnieje od czterech wieków. Jest kontynuacją Sodalicji Mariańskich, założonych przez jezuitę Jeana Leunisa i zatwierdzonych oficjalnie przez papieża Grzegorza XIII w 1584 roku. Korzenie ruchu sięgają jednak jeszcze wcześniej, bo dotyczą pierwszych grup apostolskich świeckich powstających od około 1540 roku z inicjatywy Świętego Ignacego Loyoli i jego towarzyszy. Po kasacie zakonu jezuitów Sodalicje, uczestniczące wspólnie z nim w charyzmacie Świętego Ignacego, przeżywały kryzys na skutek odcięcia od duchowości ignacjańskiej. Proces odnowy Sodalicji związany z powrotem do źródeł, a zainspirowany przez konstytucję Bis Saeculari Piusa XII oraz Sobór Watykański II, zaowocował w 1968 roku sformułowaniem nowego statutu ruchu, czyli "Zasad Ogólnych Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego". Wyrazem głębokich przeobrażeń była zmiana nazwy Sodalicji Mariańskich na Wspólnotę Życia Chrześcijańskiego. Obecnie Wspólnota jest światowym publicznym stowarzyszeniem w Kościele na prawach papieskich.
Więcejhttp://katolickarodzina.pl/wspolnoty/233-wspolnota-ycia-chrzecijaskiego.html

Przypomnienie

2012-01-15T19:28:00.000-08:00

Przypominam wszystkim należącym do WŻCh - Serce-sercu , czyli starszym dorosłym , że następne spotkanie odbędzie sie w JOM dnia 31 stycznia o godzinie 20-tej . Zapraszamy też osoby nowe i chętne do pogłębienia swej relacji z Panem Bogiem na nasze spotkanie.

Styczniowe spotkanie

2012-01-15T19:15:00.000-08:00

Dnia 11 stycznia odbyło się spotkanie WŻCh - Serce-sercu . Na spotkanie doszły dwie nowe osoby , które serdecznie witamy. Pani Marta przygotowała dla nas piękne modlitwy i pieśni do których przygrywała na gitarze , o.Jerzy mówił o życiu św. Ignacego Layoli . Na zakończenie zaśpiewaliśmy parę kolęd i pożyczyliśmy o. Jerzemu szczęśliwej podróży i powrotu do nas.

Święty Ignacy Loyola

2012-01-14T16:58:00.000-08:00

św. Ignacy Loyola(1491 - 1556)

Kraj Basków znany jest dziś z bezwzględności i terroryzmu. Ongiś znany był także dzięki swym sławnym świętym. Jedno z najbardziej poczesnych miejsc w ich gronie zajęli niewątpliwie dwaj: Ignacy Loyola, założyciel Towarzystwa Jezusowego oraz jego uczeń i towarzysz, Franciszek Ksawery, który zasłużył sobie na tytuł patrona misji katolickich. Ignacy był ostatnim z trzynastu synów Beltrama Yaneza de Onaz y Loyola oraz Maryny Saenz de Licona y Balda. Urodził się w rodzinnym zamku Loyolów w 1491 r., w czasie, gdy ojciec walczył pod murami Grenady. Dzieciństwo spędził w rodzinnym domu. Oddano go następnie na dwór Juana Valasqueza de Cuellar, który był ministrem skarbu królów hiszpańskich. Po śmierci tego ostatniego przeszedł na służbę wice-króla Nawarry. Jako "człowiek księcia" bronił następnie cytadeli w Pampelunie, którą oblegali Francuzi. Pocisk z francuskiego działa, który poważnie zranił mu nogę, miał się stać błogosławieństwem. Ono to przyczyniło się do radykalnej zmiany życia. Potąd snuł marzenia, które dobrze streszcza hiszpańskie hidalgo, i które w karykaturalnych rozmiarach dobrze przedstawił nieśmiertelny Cervantes. Chciał być bohaterskim rycerzem i wytwornym dworzaninem. Gdy źle złożona noga, powód trwałego kalectwa, zmusiła go do długotrwałej rekonwalescencji, dla zabicia czasu sięgnął po żywoty świętych i Vita Christi, napisane przez Ludolfa Kartuza. Doznał wówczas olśnienia. Stwierdził, że ambicje można pomieścić także gdzie indziej i że w snuciu marzeń można i należy dokonywać starannej selekcji. Umocniony wizją Matki Najśw. i poruszony dość nagłym wyzdrowieniem, udał się potem do opactwa w Montserracie, gdzie pokłonił się przed obrazem Bogurodzicy i spędził noc na modlitwie. Zszedł następnie do Manrezy. Spędził tam jedenaście miesięcy, doznając na przemian skrupułów, niepokojów, oświeceń i pociech duchownych. Była to prawdziwa szkoła życia duchownego i kuźnia, w której, wsparty osobistymi doświadczeniami, cyzelował Ćwiczenia duchowne, zwarty, precyzyjny zarys rekolekcji, z którego skorzystać mogliby także inni. W 1523 r. dotarł o zebranym chlebie do Rzymu, stamtąd zaś poprzez Wenecję do Ziemi Świętej, gdzie żył i nauczał Zbawiciel. Chciał pozostać na stałe, ale legat papieski nakazał mu wracać na Zachód. Przybywszy do Barcelony, w trzydziestym roku życia rozpoczął studia od nauki łaciny. Potem w Alcali i w Salamance studiował filozofię i nauki humanistyczne /1526-1527/. Równocześnie oddawał się surowym praktykom pokutnym i wiele czasu poświęcał modlitwie. Nie stronił też od kontaktów z innymi, którym pragnął udzielić coś ze swej gorliwości, ze swego zapału i ze swego dotychczasowego doświadczenia duchowego. Wzbudziło to niepokój władz, bardzo wówczas w Hiszpanii wrażliwych na wszelkie "nowinkarstwo". W Salamance i w Alcali uznano go nawet za podejrzanego i przez kilkanaście dni trzymano w karcerach. Potem go jednak od zarzutów oczyszczono. Nie bez związku z tym nękaniem w 1528 r. zdecydował się na przeniesienie do Paryża. Tam to zetknął się i zaprzyjaźnił ze swymi przyszłymi współbraćmi zakonnymi: bł. Piotrem Favre, św. Franciszkiem Ksawerym, Jakubem Laynezem, Alfonsem Salmeronem, Mikołajem Bobadillą, Szymonem Rodriguezem. Wszyscy wymienieni na Wniebowzięcie 1534 r. udali się na Montmartre i tam ślubem zobowiązali się do zachowania ubóstwa oraz do odwiedzenia Ziemi Świętej. Zastanawiali się też nad tym, jakby najlepiej spożytkować życie przez posługi na rzecz bliźnich. W roku następnym przystali do nich Klaudiusz Jay, Jan Codure oraz Paschaziusz Broet. Niebawem podążyli na południe. Ignacy na trzy miesiące udał się do rodzinnej Loyoli, ale w grudniu 1535 r. był już w Bolonii, a na początku 1536 r. we Wenecji, gdzie kontynuował studium teologii. Nadaremnie natomiast razem z towarzyszami, którzy też tam dotarli, oczekiwał na okazję do przeprawienia się do Palestyny. W dniu 24 lipca 1537 r. przyjął święcenia kapłańskie, po czym pracował w Yicenzie: obsługiwał chorych, katechizował, głosił kazania. Intensywnie oddawał się też modlitwie, pośród której coraz wyraźniej dostrzegał zarysy zwartej społeczności apostolskiej, którą należało uformować. Gdy dla zasięgnięcia zdania papieża w listopadzie 1537 r. zbliżał się z towarzyszami do Rzymu, w La Storta, u progu miasta, doznał wizji, która utwierdziła go w zamiarze. W Wiecznym Mieście długo jeszcze z towarzyszami omawiał ten zamiar. W 1539 r. ułożyli wreszcie zarys nowego instytutu zakonnego, który przedłożyli papieżowi. W dniu 27 września 1540 roku Paweł III zatwierdził go bullą Regiminis militantis. Tak to powstało Towarzystwo Jezusowe, nowy zakon, którego członków rychło zaczęto nazywać jezuitami. Wkrótce potem Ignacego obrano przełożonym generalnym tego zakonu, a 22 kwietnia roku następnego założyciele udali się do Świętego Pawła za Murami i tam złożyli uroczystą profesję zakonną. Ignacy zajął się następnie redagowaniem jego konstytucji oraz samymi rządami w Towarzystwie, które zaczęło się rozrastać bardzo szybko. Zaczęło zarazem rozprzestrzeniać się po wielu lądach. Wystarczy wspomnieć, że jego towarzysz, Franciszek Ksawery zaczął energicznie działać w Indiach i na Malajach, ale dotarł także do Japonii, a sterany pracami, w 1552 r. zmarł u wrót Chin. W tym czasie jezuici pracowali już w Indiach Zachodnich, tzn. w Ameryce Południowej i w Abisynii, ale równocześnie ogromną aktywność wykazywali w krajach ogarniętych protestantyzmem. Kierowanie z rzymskiej centrali całą tą, rozległą działalnością nie było łatwe. Nie ukształtowały się jeszcze zwyczaje i całe prawodawstwo zakonne, to też tu i ówdzie - zwłaszcza w Hiszpanii - dawały o sobie znać partykularyzmy i tendencje odśrodkowe. Ignacy roztropnie i taktownie, a zarazem energicznie i wytrwale pokonywał te początkowe trudności. W związku z nimi prowadził też rozległą korespondencję, a mimo to znajdywał czas na pracę w wielu innych dziedzinach życia kościelnego. Był doradcą papieży. Z pomocą św. Franciszka Borgiasza, ongiś księcia Gandii, którego po owdowieniu przyjął do zakonu, otrzymał papieską aprobatę i wydał drukiem swoje Ćwiczenia duchowne. Pozostawił też po sobie urywki Dziennika duchownego. Zachowało się około siedem tysięcy listów, które wysłał do rozmaitych adresatów. Wreszcie w 1551 r. po wielu rozmyślaniach ukończył tworzenie Konstytucji Towarzystwa Jezusowego. Wszystko to nie sparaliżowało jego bezpośredniej działalności duszpasterskiej. Nigdy jej zresztą nie zaniedbywał. W Rzymie wiele w szczególności zdziałał dla tworzenia i ożywiania dzieł charytatywnych: domów dla upadłych, a potem nawróconych niewiast, sierocińców, stowarzyszeń, które utrwalały opiekę nad tymi zakładami. Apostołował wśród Żydów, którymi pogardzano i którzy w tym czasie tworzyli w Rzymie ludne getto. Pracował po szpitalach. Katechizował wreszcie na ulicach. Dużo serca i wysiłku wkładał w pracę rekolekcyjną. Sam udzielał nauk rekolekcyjnych, a swych synów duchownych pouczał, jak operować narzędziem, które sam stworzył i które ciągle jeszcze cyzelował. Nie bez związku z tym rekolekcyjnym trudem pozostawało kierownictwo duchowne, którym służył wielu osobom, w tym mężom i niewiastom, reprezentującym ówczesne elity, takiemu na przykład Janowi de Vega, który był vice-królem Sycylii czy Małgorzacie Austriaczce. O duchowości w sposób pełny, syntetyczny Ignacy nie rozprawiał, ale z jego pism i korespondencji można sporządzić ciąg cytatów, które by tę syntezę określały. Był przede wszystkim w tej duchowości pewien dynamizm i było nieprzerwane poszukiwanie woli Bożej. Wewnętrzne doświadczenia oceniać należy indywidualnie, ale przeżywane zawsze mają być w Kościele, w nim nabierać swej intensywności, przechodzić w spełnianą dla Kościoła służebność. W całym tym wewnętrznym procesie dużą rolę odgrywa umiejętność rozeznawania wewnętrznych poruszeń, konieczna dla dokonywania trafnych wyborów, Ona to jest gwarantem dobrego posługiwania się środkami, rodzajami aktywności, nawet spoczynkiem i modlitwą, nawet innymi ludźmi, ale zawsze z myślą o wzroście Królestwa Bożego. Dzięki ćwiczeniu się w tym rozeznawaniu człowiek dojść może do discreta caridad, intuitywnego odnoszenia wszystkiego do źródła, którym jest wiekuista Mądrość Boża. Jest to miłość, a zarazem mądrość, która pozwala odnajdywać to, co lepsze. Ignacy nabrał też poszanowania dla wartości studiów i środków materialnych, a także dla opinii i dobrej sławy. Należy wzgardzić "światem", któremu przewodzą próżna chwała, bogactwa i pogoń za sławą, zwykłe wehikuły pychy. Ale po przebyciu oczyszczenia należy intensywnie posługiwać się tym, co w świecie dobre i co można spożytkować dla budowy Królestwa Bożego, byle by we wszystkim odnajdywać Boga i szukać Jego chwały. Sterany rozlicznymi pracami i mocno już schorowany - a zdrowiem od dawna się nie cieszył - Ignacy zmarł nad ranem w dniu 31 lipca 1556 r. Beatyfikował go w 1606 r. Paweł V, kanonizował zaś razem z Franciszkiem Ksawerym Grzegorz XV /1622/. Już przedtem czczono go intensywnie i rozsławiano jego zalety. Przyczyniły się do tego walnie Ćwiczenia duchowne, coraz to szersze kręgi ogarniający ruch rekolekcyjny. Gdy po stuleciach ten ruch z nową siłą zaczął się rozprzestrzeniać po krajach katolickich, Pius XI ogłosił go niebieskim patronem ćwiczeń duchownych i rekolekcjonistów /1922/. Jego chwałę szerzyli członkowie założonego przez Ignacego zakonu. Stąd również na ziemiach polskich pojawiły się imponujące barokowe kościoły pod jego wezwaniem /Gdańsk, Bydgoszcz, Ostróg, Przemyśl, Wilno, Warszawa/, natomiast w innych jezuickich lub pojezuickich kościołach zawsze odnaleźć można ołtarz św. Ignacego. W XVI stuleciu pojawiło się też przekonanie, że św. Ignacy Loyola jest szczególnym opiekunem matek oczekujących potomstwa. W związku z tym przeświadczeniem wytworzyła się praktyka posługiwania się tzw. "wodą św. Ignacego". Zaaprobowana przez papieży, praktyka ta polegała na zażywaniu wody, którą poświęcano przez zanurzanie w niej relikwii lub podobizny św. Ignacego. Dziś ta praktyka mniej jest znana. Ale Ignacy ciągle szeroko znany jest jako autor Ćwiczeń i patron rekolekcjonistów. Nic w tym dziwnego. Te Ćwiczenia urabiały niezliczoną rzeszę świętych i błogosławionych. Wielu z nich, tych którzy pozakładali własne zgromadzenia zakonne, w obfitej mierze wykorzystywało też ignacjańskie idee, zawarte w zredagowanych przezeń Konstytucjach. ks. Henryk Fros SI więcej na http://adonai.pl/swieci/?id=28

Podziękowanie za opłatek u o. Jezuitów

2012-01-09T17:21:00.000-08:00

W imieniu grupy WŻCH "Serce-sercu" pod patronatem o. Jerzego bardzo chciał bym podziękować ojcom Jezuitom za spotkanie opłatkowe na ul. Avers u ojców Jezuitów wszystkich grup Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego w Chicago. Dziekuję szczególnie ojcu Stanisławowi za umilenie naszego spotkania swoim akompaniamentem na gitarze przy śpiewaniu pięknych polskich kolęd. Przy tej okazji również chcę powitać wszystkich nowych członków naszej grupy i wszystkim uczestnikom jeszcze raz złożyć Życzenia Noworoczne. Niech w tym Nowym 2012 Roku Bóg Błogosławi Nam Wszystkim a Matka Boska niech Nas ma w Swojej Opiece.

Zapraszam bardzo serdecznie wszystkich zainteresowanych na nasze kolejne spotkanie 10-go Stycznia o 8 p.m.

Grupa WŻCH " Serce-sercu" o. Jerzego

Ryszard Modrzejewski

Grudniowe spotkanie grupy WŻCh - "serce-sercu"

2012-01-09T17:13:00.000-08:00

We wtorek, 13 Grudnia odbyło się drugie spotkanie nowej grupy Wspólnoty Życia Chrześcijanskiego w Chicago. Do grupy dołączyły nowe osoby które bardzo serdecznie witamy a zarazem zachęcamy nowe osoby i małżeństwa aby dołączały do naszej grupy. Na tym spotkaniu po początkowej modlitwie zapoznaliśmy się z nowymi osobami i rozmawialiśmy o naszych sprawach rodzinnych. Póżniej ojciec Jerzy Karpinski zaczął rozmowę na temat Ignacego Loyoli. Ustaliliśmy że każdy poszuka i przyniesie jakąś modlitwę na następne spotkanie które bedzie już 10-tego Stycznia 2012 na które bardzo serdecznie zapraszamy. Spotkania odbywać się będą w drugi i czwarty wtorek miesiąca w Jezuickim Ośrodku Milenijnym, po Mszy św. wieczornej, tj. o godzinie 8pm.

Niech Bóg Was Błogoslawi.

Ryszard Modrzejewski

Ojciec Jerzy

2012-01-04T15:40:00.000-08:00

Szczęść Boże!
Witam w nowym roku!
Zwracam się do wszystkich z grupy dorosłych Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego. Po radosnym przeżyciu świąt Bożego Narodzenia i noworocznych imprezach zaczynają się szare dni, które mogą zostać albo szarymi i nudnymi albo je przemienimy w bogate i kolorowo-ciepłe. Życzę właśnie wszystkim i ciepła i kolorów i wszelkiego bogactwa w tym roku. A przede wszystkim takiego bogactwa, które niszczy ludzką samotność. Bogactwa życzliwości, przyjaźni i miłości. Oby dobry Bóg nas tym ubogacał. Obyśmy na co dzień jedni drugim takie skarby ofiarowali.
Jakkolwiek dojrzali w życiu i w latach, jesteśmy właściwie grupą rodzącą się. Bliskość Bożego Narodzenia może nas tylko czymś dobrym natchnąć. Niech natchnie nas przede wszystkim kontemplacją, rozważaniem życia małego Jezuska, niesamodzielnego, nieporadnego, narażonego na niebezpieczeństwa. I niech będzie też umocnieniem naszego zaufania Bogu, który ma przecież do dyspozycji wielu posłusznych Aniołów, by posłać ich do nas jak posłał z ostrzeżeniem do Józefa świętego.
Początek nowego roku to dobry czas do mobilizacji siebie i do wzajemnej zachęty. Zapraszajmy naszych przyjaciół czy znajomych do udziału w grupie dorosłych WŻCh w Chicago.
W tym liście chcę przesłać kilka informacji, które są równocześnie propozycją naszego udziału w zbliżających się spotkaniach.
Najbliższe to „opłatek” dla wszystkich grup WŻCh w Chicago - spotykamy się razem wszystkie grupy: starszych i młodszych: na Avers, w najbliższą niedzielę, początek o godz. 16:00. Najpierw będzie odprawiona Msza święta, a następnie spotkanie opłatkowe. Spotkanie jest na tej zasadzie, że przynosi się jakieś smakołyki do jedzenia i do picia - wskazane jest jakoś w grupie się umówić.
Następne spotkanie to wtorek, 10-go stycznia, godz. 20:00 w Ośrodku (jako drugi wtorek miesiąca - spotkanie grupy dorosłych).
Kolejne spotkanie też we wtorek, ale w czwarty wtorek miesiąca, 24-go stycznia, też o godz. 20:00 w Ośrodku.
Informacje o innych inicjatywach i kolejnych spotkaniach będą systematycznie rozsyłane i będą też na stronie naszego bloga.
Na „opłatek” i na te spotkania wtorkowe zapraszam także tych, którzy chcą się włączyć w grupę, a dotychczas jeszcze nie uczestniczyli w żadnych spotkaniach.
Zapraszam do zaglądania na strona naszego bloga: http://serce-sercu.blogspot.com/
o. Jerzy Karpiński SJ

Opłatek

2012-01-03T18:53:00.000-08:00

W niedzielę 8-mego stycznia odbędzie się opłatek dla wszystkich Wspólnot Życia Chrzescijańskiego powstałych przy JOM na Avers . Opłatek rozpocznie się Mszą Św. o godzinie 16-tej . Prosimy o przyniesienie ze sobą jakiś smakołyków i dobrego humoru.

Zaproszenie

2012-01-02T17:16:00.000-08:00

Przypominamy, że następne spotkanie Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego pod kierownictwem O.Jerzego Karpińskiego , czyli starszych-dorosłych odbędzie sie 10 stycznia o godzinie 20-tej w JOM. Serdecznie zapraszamy !

Rachunek sumienia

2012-01-02T17:10:00.000-08:00

http://www.deon.pl/religia/duchowosc-i-wiara/zycie-i-wiara/art,78,dlaczego-nie-lubimy-rachunku-sumienia.html
Dlaczego nie lubimy rachunku sumienia? Pewnie dlatego, że kojarzy się z grzechem, karą i przykrym poczuciem winy czy bezsilności. Zaniedbując go, zapominamy jednak, że jest to droga nie tylko wewnętrznego oczyszczania, ale także oświecenia i zjednoczenia z Bogiem, i to w tak delikatnej sferze, jaką jest nasza ułomność i grzeszność.Rachunek sumienia to swoisty papierek lakmusowy naszej duchowej dojrzałości. Nie jest dziełem przypadku, że w przeżywaniu prawdy o własnej grzeszności leży clou chrześcijańskiej nowości, ponieważ to w nim dokonuje się religijny przewrót kopernikański, z którego św. Ignacy uczynił centralną treść pierwszego tygodnia Ćwiczeń duchownych. Dlatego rachunek sumienia powinien być codziennym echem owego zadziwionego, paschalnego okrzyku: O, szczęśliwa wino! Powinien być też okazją do pokornego, a jednocześnie odważnego powtarzania za św. Pawłem: Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa (2 Kor 12, 9). Zobaczmy, czy takie przewartościowanie rachunku sumienia jest możliwe. Okazją do tego niech stanie się mała rewizja ignacjańskiej metody rachunku sumienia, według pięciu punktów zawartych w Ćwiczeniach duchownych (por. Ćd 43).Przedmiot rachunku sumieniaDuchowość ignacjańska ma w sobie coś paradoksalnego, zwłaszcza gdy próbuje godzić skrajności. Takie znamiona nosi między innymi ignacjańska metoda rachunku sumienia, ponieważ łączy to, co najbardziej osobiste - subiektywny punktu widzenia, z tym, co uniwersalne - obiektywną sytuacją poddaną analizie. Ogromna dysproporcja między naszą subiektywną wiedzą a obiektywnym stanem rzeczy może onieśmielać i zniechęcać, lecz nie powinna zwalniać z wysiłku dochodzenia do prawdy. Tym bardziej że zgodnie z intuicjami św. Ignacego przedmiotem rachunku sumienia nie jest wprost owa obiektywna sytuacja, ale jej percepcja w naszym wnętrzu, czyli tzw. poruszenia wewnętrzne, które my dziś częściej nazywamy uczuciami i emocjami (jest to oczywiście pewne uproszczenie).Dlatego przedmiotem naszych analiz będą uczucia i emocje, gdyż są one nie tylko bardzo dobrym materiałem do samego rachunku sumienia, ale i jego wewnętrznym motorem. Przemawia za tym kilka oczywistych względów. Po pierwsze, większość z nich odczuwamy spontanicznie i bezwiednie, wcale o to nie prosząc. Po drugie, uprzedzają nasz rozum i nie dają się łatwo kontrolować, dlatego mówią o nas bardzo wiele i "poza cenzurą", jaką stanowią mechanizmy obronne. Po trzecie wreszcie, pod ich wpływem często podejmujemy różne ważne decyzje i działania, dlatego podlegają rozeznaniu duchowemu i uporządkowaniu.Uczucia i emocje - zarówno te negatywne, jak i pozytywne - zasługują na szczególną uwagę jeszcze z innego względu: są koniecznym dopełnieniem zdrowej natury, na której buduje łaska. Każde ludzkie działanie (akt woli) bywa wsparte nie tylko rozumną motywacją (akt rozumu), ale i poruszeniem emocjonalnym (akt serca). Często o pomyślności jakichś przedsięwzięć decydują nie tyle słuszne i rozumne cele, co żar serca. Jeśli studiować, to z zapałem i entuzjazmem! Jeśli jeść, to z apetytem i radością! Jeśli nosić żałobę, to ze smutkiem i żalem! Uczucia i emocje można więc porównać do wiatru, który bezustannie wieje, kędy i jak chce. Nie mamy nad nim władzy, lecz możemy z niego wiele skorzystać. Nasza natura przypomina bowiem dobrze uposażony jacht, który można wprawić w ruch spokojną i mozolną pracą pagaja (krótkiego wiosła) lub przy wykorzystaniu ożaglowania i odpowiednich technik sterowniczych. A cóż piękniej wyraża ludzki geniusz niż wspaniały jacht na pełnych żaglach, sunący po wzburzonych falach morza?Więcej znajdziemy na http://www.deon.pl/religia/duchowosc-i-wiara/zycie-i-wiara/art,78,dlaczego-nie-lubimy-rachunku-sumienia.html

Te Deum

2011-12-31T14:08:00.000-08:00

umiłowany uczeń Pana

2011-12-27T17:07:00.000-08:00

Święty Jan Ewangelista - Apostoł miłości

Święty Jan rozmyślał nad tajemnicą Jezusa w życiu ziemskim i nie przestał Go kontemplować także po zmartwychwstaniu Pana, kiedy uwielbiony zasiadł po prawicy Ojca. Cała jego Ewangelia mówi o Bogu, który jest Miłością i dlatego jej Autor pragnie nas zaprosić, byśmy weszli w ten wielki strumień Miłości, wzajemnego otwarcia i Duchowej komunii pomiędzy Jezusem i Ojcem. To właśnie św. Jan przypomina nam, że w naszym życiu chodzi przede wszystkim o miłość. Jeśli jej nie znamy, jeśli nie pragniemy nią żyć, oznacza to, że nie poznaliśmy jeszcze Boga.

więcej na Deon.pl

kolęda dwóch serc

2011-12-27T16:55:00.001-08:00

Życzenia

2011-12-24T10:24:00.000-08:00

Z okazji nadchodzących Świąt Bożego Narodzenia składam wszystkim grupom Wspólnot Życia Chrześcijańskiego działającym przy JOM w Chicago i wszystkim Ojcom Jezuitom - zdrowych i błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia oraz szczęśliwego Nowego 2012 Roku.

Sprawozdanie ze spotkania

2011-11-26T06:57:00.000-08:00

We wtorek, 22 listopada, odbyło się pierwsze spotkanie nowej grupy
Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego w Chicago. Obecni byli dorośli
małżonkowie i osoby samotne. Ustalono pewne zasady funkcjonowania
grupy i terminy spotkań. Ojciec Jerzy powtórzył pewne informacje
podstawowe o WŻCh i wskazał na kierunek pracy w ciągu tego roku.
Spotkania prowadzić będą Ryszard i żona Ewa-
Modrzejewscy. Ustalono, że czas spotkań nie powinien być dłuższy niż
jedna godzina. W ciągu tego roku przedmiotem rozmyślań i studium
będzie Autobiografia św. Ignacego Loyoli w połączeniu z wybranymi
tekstami Pisma świętego.
Spotkania odbywać się będą w drugi i czwarty wtorek miesiąca w
Jezuickim Ośrodku Milenijnym, po Mszy św. wieczornej, tj. o godz. 8pm.

Modlitwa

2011-11-21T17:02:00.000-08:00

Zabierz, Panie, i przyjmij cala
wolnosc moja, pamiec moja i rozum,
i wole moja cala,
cokolwiek mam i posiadam.
Ty mi to wszystko dales
- Tobie to, Panie, oddaje.
Twoje jest wszystko.
Rozporzadzaj tym w pelni
wedle swojej woli.
Daj mi jedynie milosc
Twoja i laske,
albowiem to mi wystarcza.

Duszo Chrystusowa

2011-11-18T17:55:00.000-08:00

Duszo Chrystusowa, uświęć mnie.
Ciała Chrystusowe, zbaw mnie,
Krwi Chrystusowa, napój mnie.
Wodo z boku Chrystusowego, obmyj mnie.
Męko Chrystusowa, pokrzep mnie.
W ranach swoich ukryj mnie.
Nie dopuść mi oddalić się od Ciebie.
Od złego ducha broń mnie.
W godzinę śmierci wezwij mnie.
I każ mi przyjść do siebie,
Abym z świętymi Twymi chwalił Cię,
Na wieki wieków. Amen.

Nie znamy autora tej, ulubionej przez św. Ignacego, modlitwy. Święty zaleca odmawianie jej kilkakrotnie w Ćwiczeniach duchownych. W pierwszej połowie XIV w. spotyka się ją w Anglii. Od XVI w. dzięki Rekolekcjom ignacjańskim upowszechnia się na Zachodzie. Do Ćwiczeń duchownych została dołączona w 1576 .
Ponieważ Ignacy Loyola zaleca odmawianie wielu znanych modlitw i ich przemyślenie, warto zatrzymać się i nad tą modlitewną prośbą.
Duszo Chrystusowa, uświęć mnie. Dobry Bóg zbawił nas człowieczeństwem Jezusa Chrystusa. Syn Boży „dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba. I za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem. Ukrzyżowany również za nas, pod Poncjuszem Piłatem został umęczony i pogrzebany. I zmartwychwstał dnia trzeciego, jak oznajmia Pismo. I wstąpił do nieba; siedzi po prawicy Ojca”.
Jezus jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem. Ma duszę i ciało stworzone. „Ojcowie Kościoła kontemplują Zmartwychwstanie, wychodząc od Boskiej Osoby Chrystusa, która pozostała zjednoczona z Jego duszą i Jego ciałem, rozdzielonymi od siebie przez śmierć: ”Przez jedność Boskiej natury, która pozostaje obecna w każdej z dwóch części człowieka, jednoczą się one na nowo. W ten sposób śmierć dokonuje się przez rozdzielenie elementu ludzkiego, a zmartwychwstanie przez połączenie dwóch rozdzielonych części”. Wszyscy potrzebujemy nawrócenia, przebudzenia do życia z Bogiem, duchowej odnowy i uświęcenia. W jakichkolwiek duchowych trudnościach, trzeba wołać: Duszo Chrystusowa, uświęć mnie.
Ciało Chrystusowe, zbaw mnie. Odczuwamy ociężałość naszego ciała, jego opór w sprawach duchowych, brak siły i zdrowia, nie akceptujemy go. „Ciało i krew” - to człowiek z całą swoją ziemską ułomnością”. Problemem przede wszystkim jest doświadczenie św. Pawła: „Co bowiem robię, nie pojmuję, ponieważ nie dokonuję tego, czego chcę, ale czynię to, czego nienawidzę” (Rz 7, 15). Dlatego wołamy o zbawienie. Ciało Chrystusa wydane za nas, stało się świątynią nowego kultu i ciałem duchowym, bramą do życia wiecznego. Codziennie możemy przyjmować Jezusa Chrystusa i na wezwanie kapłana: ”Ciało Chrystusa” - odpowiadać z wiarą: „Amen”. Zbawienie nasze dokonuje się w Kościele, który jest Ciałem Chrystusa.
Krwi Chrystusowa, napój mnie. Odczuwamy w sobie panowanie zła, egoizmu i przyziemności. Odczuwamy tęsknoty za wyzwoleniem, dlatego wołamy o nasycenie naszych pragnień. „Wejrzyj, prosimy, na dar Twojego Kościoła i przyjmij Ofiarę, przez którą nas pojednałeś ze sobą. Spraw, abyśmy posileni Ciałem i Krwią Twojego Syna i napełnieni Duchem Świętym, stali się jednym ciałem i jedna duszą w Chrystusie” .
Wodo z boku Chrystusowego, obmyj mnie. Boleśnie doznajemy uciążliwości grzechów, ich ciężar, który nas przygniata. Czujemy się brudni i skalani. „Czy nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy zanurzeni w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w śmierć Jego? Zostaliśmy więc pogrzebani z Nim przez zanurzenie w śmierć, abyśmy tak, jak Chrystus został wskrzeszony z martwych dzięki chwale Ojca, i my prowadzili nowe życie” (Rz 6, 3 - 4). Wracamy z wdzięcznością do daru chrztu św. i ciągle prosimy o oczyszczenie.
Męko Chrystusowa, wzmocnij mnie. Cierpienie zaskakuje nas, zniewala i rodzi bunt, trudno nam brać swój codzienny krzyż i opuścić szerokie drogi i wygodne ścieżki. Wtedy patrzymy na Ukrzyżowanego i prosimy, aby nas umocnił. Modlitwa niesie umocnienie. To Getsemani i Golgota. Umocnienie zawsze idzie z Góry.
O dobry Jezu, wysłuchaj mnie. To krzyk ludzkiego serca, bo nie potrafimy wierzyć i ufać, modlić się i miłować. Prosimy tak, jak to robili Jego uczniowie: Panie, „dodaj nam wiary” (Łk 17, 5), „Panie naucz nas modlić się” (Łk 11, 1).
W ranach swoich ukryj mnie. Może najtrudniej nam przyjąć to wezwanie. Zamknięci na głębsze sprawy, wylani na zewnątrz, puści i zniewoleni. Czujemy zagrożenia i bezsens życia. Droga Jezusa jest drogą wyzwolenia. „Lecz On się obarczył naszym cierpieniem, On dźwigał nasze boleści, a myśmy Go za skazańca uznali, chłostanego przez Boga i zdeptanego. Lecz On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła Nań chłosta zbawienna dla nas, a w Jego ranach jest nasze zdrowie” (Iz 53, 4 - 5).
Nie dozwól mi oddalić się od Ciebie. Brakuje nam często doznania bliskości Osoby Jezusa. Czujemy się wypaleni i pewnie dlatego oddalamy się od Niego, pojawia się zamknięty krąg i droga donikąd. „Nawróć nas, Panie, do Ciebie wrócimy” (Lm 5, 21). Gorąco prośmy w naszych strapieniach o przetrwanie i odzyskanie pokoju serca.
Od nieprzyjaciela złośliwego broń mnie. W modlitwie Pańskiej dwie ostatnie prośby wołają o to samo: „i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego” (Mt 6,13). „Zło, o którym mówi ta prośba, nie jest jakąś abstrakcją, lecz oznacza osobę, Szatana, Złego, anioła, który sprzeciwił się Bogu. „Diabeł (dla-bolos) jest tym, który „sprzeciwia się” zamysłowi Boga i Jego „dziełu zbawienia” wypełnionemu w Chrystusie” . Pokusy szatańskie będą nas dotykać wprost lub przez otoczenie. Dlatego prosimy Pana Jezusa: „Od sideł szatańskich, wybaw nas, Jezu”. Słowem od ducha tego świata. „Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeżeli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. To wszystko bowiem, co jest w świecie: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu, pycha tego życia, nie pochodzi od Ojca, lecz jest ze świata” (1 J 2, 16). Ignacy będzie go często nazywał: „nieprzyjaciel natury ludzkiej” . Zbawia nas tylko Pan Bóg. Dlatego w każdej sytuacji duchowej zwracamy się z prośbą do Boga.
W godzinę śmierci mojej wezwij mnie i każ mi przyjść do siebie, abym ze świętymi Twoimi chwalił Cię na wieki wieków. Amen. Codziennie tyle razy prosimy o to Matkę Jezusa: „Módl się za nami grzesznymi, teraz i w godzinę śmierci naszej”. Codziennie o to prosimy w Eucharystii i to wielokrotnie. „O dobry Ojcze, daj nam swoim dzieciom, dziedzictwo życia wiecznego z Najświętszą Dziewicą, Bogurodzicą Maryją, z Apostołami i wszystkimi Świętymi w Twoim Królestwie, gdzie z całym stworzeniem wyzwolonym z grzechu i śmierci będziemy Cię chwalić przez naszego pana Jezusa Chrystusa, przez którego obdarzasz świat wszelkimi darami” .

Podziękowanie

2011-11-14T20:40:00.000-08:00

W imieniu nowo powstającej Wspólnoty życia Chrześcijańskiego , starszych-dorosłych bardzo dziękuję za serdeczne i ciepłe przyjęcie ze strony już działających WżCh przy JOM w Chicago a także Ojców Jezuitów a w szczególności o.Jerzemu Karpińskiemu.

Grupa Ignis

2011-11-14T18:41:00.000-08:00

Wspólnota Życia Chrześcijańskiego – grupa IGNIS.
„Ignis” przetłumaczone z łaciny znaczy „ogień”. Od tego właśnie słowa wywodzi się imię św. Ignacego z Loyoli – na jego duchowości opiera się formacja WŻCh.

Nasza grupa powstała ponad dwa lata temu, we wrześniu 2009 r., z inicjatywy o. Mirka. Pamiętam jak na pierwsze spotkanie przyszły cztery osoby. W ciągu tego czasu wiele osób „przewinęło” się przez nasza grupę. Część z nich rozeznała jednak, że ich miejsce jest gdzie indziej. Dlatego też w marcu tego roku zapadła decyzja, żeby połączyć dwie grupy: istniejąca już Ignis z nową grupą, która powstała we wrześniu 2010 r.

W pierwszym roku naszej przynależności do WŻCh każdy z nas przeszedł rekolekcje w życiu codziennym – tzw. Fundament. Obecnie cześć osób bierze udział w I tygodniu Ćwiczeń Duchowych –
również w życiu codziennym. W przyszłym roku planowane są ośmiodniowe rekolekcje w ciszy.

Spotykamy się w każdą niedzielę w Jezuickim Ośrodku Milenijnym. Wyjątkiem jest druga niedziela miesiąca, kiedy to odbywa się spotkanie całej Wspólnoty, czyli wszystkich grup, u ojców jezuitów przy Avers. Jest wtedy wspólnotowa Msza Św. i medytacja ignacjańska przy wystawionym Najświętszym Sakramencie, a po niej – wspólne świętowanie urodzin jubilatów z danego miesiąca :)

Na naszych spotkaniach, które prowadzi o. Mirek, zgłębiamy przede wszystkim duchowość ignacjańską. Ważne jej elementy ignacjański rachunek sumienia, medytacja ignacjańska, oraz reguły rozeznania duchowego.
Poza formacją duchową jest jeszcze miejsce na zaangażowanie apostolskie. Co to znaczy? Niektóre osoby działają jako wolontariusze – np. we wspólnocie „Jaśmin”. Rok temu udało nam się wspomóc akcję pomocy dla Misjonarzy Ubogich na Jamajce, robiąc zbiórkę żywności, leków, środków higienicznych. Część osób pomagała również w pakowaniu kontenera w kolejnej akcji. Poza tym, jako cała Wspólnota Życia Chrześcijańskiego w Chicago przygotowujemy czuwanie przed zesłaniem Ducha Świętego, coroczne czuwanie przed kliniką aborcyjna w ramach akcji „40 dni dla życia”, czy rekolekcje weekendowe w Camp Vista.

Każdy z nas stara się rozeznawać swoje własne powołanie, w tym szczególne powołanie do konkretnej służby w Kościele. Owocem tego jest chociażby fakt, że dwie osoby z naszej grupy zostały lektorami.
Obecnie Ignis liczy dziesieć osób. Każdy z nas jest inny, mamy rożne zawody, różne pasje, ale połączył nas i zgromadził razem Ktoś jeden – wyjątkowy – ... BÓG w Trójcy Jedyny.

Spotkanie

2011-11-08T20:22:00.001-08:00

Najbliższe spotkanie Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego odbędzie się w
niedzielę, 13 listopada o godz. 18.00, na Avers. Zaproszeni są wszyscy
członkowie grup "In Via", "Lumen Verum", "Ignis" oraz nowej jeszcze
bezimiennej. Zaproszeni są szczególnie wszyscy, którzy chcą włączyć
się do WŻCh - dorośli i młodzi.
Spotkanie rozpocznie się Mszą świętą, następnie będzie modlitwa oraz
spotkanie organizacyjne, a ok. 19.30 rozpocznie się spotkanie
zapoznawcze przy ciastkach i napojach.

Czym nie są WŻCh ?

2011-11-08T20:20:00.000-08:00

Czym nie są WŻCh?
Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego ------
Nie są wspólnotą terapeutyczną;
Nie są grupą wsparcia osób szukających pomocy;
Nie prowadzą dynamiki grupy;
Nie są kółkiem wzajemnej adoracji ani kółkiem adoracji księdza;
Nie są ....,
bo są grupą/wspólnotą ludzi, którzy osobiście podjęli odpowiedzialną
decyzję, by skorzystać z bogactwa duchowości ignacjańskiej dla
duchowego wzrostu w celu wypełnienia woli Bożej.

Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego przy JOM

2011-11-05T05:40:00.000-07:00

WSPÓLNOTY ŻYCIA CHRZEŚCIJAŃSKIEGO
Tworzą się nowe grupy Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego. W naszym Ośrodku odpowiedzialnym jest o. Mirosław Bożek i grupy prowadzą o. Superior Stanisław Czarnecki i o. Jerzy Karpiński. Najbliższe spotkanie wszystkich grup będzie miało miejsce w niedzielę, 13 listopada o godz. 18.00, na Avers /w trójkącie Irving Park-Pulaski-Elston/. Na początku będzie odprawiona Msza święta. Więcej informacji i wyjaśnień na stronie bloga: www.serce-sercu.blogspot.com (można tam także napisać i zadać pytanie)
Na to spotkanie zapraszamy wszystkich członków grup istniejących, a także tych, którzy chętnie się włączą.
Szczególne zaproszenie kierujemy do:
- Młodszych dorosłych
- Małżonków - żony i męża razem - którzy mają dzieci prawie pełnoletnie, pełnoletnie lub całkiem samodzielne.
- Małżonków, którzy nie mieli własnych dzieci w ogóle
- Małżonków, których współmałżonek jest już w niebie
- Pań i Panów po czterdziestce, z boleściami lub obolałych; „z przeżyciami”
- samotnych, którzy noszą obrączki „Single w obrączkach”
- Panny i Kawalerów, nie-młodych dorosłych

Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego
Są ruchem inspirowanym duchowością św. Ignacego z Loyoli. Tworzą chrześcijanie: mężczyźni i kobiety, dorośli i młodzież, z różnych grup społecznych, którzy pragną bardziej naśladować Jezusa Chrystusa i współpracować z Nim w budowaniu Królestwa Bożego, rozpoznając Wspólnotę Życia Chrześcijańskiego jako swoje osobiste powołanie w Kościele.
Obecne wspólnoty kierują się Statutami zatwierdzonymi przez papieża Pawła VI w 1968 roku. Pierwsza wspólnota powstała w 1563 roku i istnieje i działa po dzień dzisiejszy (nosi nazwę „Prima Primaria” - Pierwsza z pierwszych, a cały ruch, zatwierdzany przez Papieży, przez wieki nazywano Sodalicjami Mariańskimi). Więcej można najłatwiej znaleźć w Internecie: w języku polskim: www.wzch.org.pl/ po angielsku i w innych językach: http://www.cvx-clc.net/ po angielsku w USA: http://www.clc-usa.org/
Duchowość Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego
• opiera się na duchowości ignacjańskiej
• jest duchowością ludzi świeckich
• jest duchowością wspólnotową
W rozwoju duchowym pomagają nam
• rekolekcje ignacjańskie
• spotkania wspólnotowe z modlitwą i dzieleniem
• modlitwa, zwłaszcza ignacjański rachunek sumienia
• częsta Eucharystia
• podejmowanie działań apostolskich
• kierownictwo duchowe
Dążymy do tego, aby być kontemplatywnymi w dzialaniu - czyli abyśmy potrafili dostrzegać Boga we wszystkich rzeczach i wydarzeniach. Odczytywać Jego wezwania do nas i na nie odpowiadać.

Madonna della strada

2011-10-28T15:48:00.000-07:00

Modlitwa do Matki Bożej Dobrej Drogi

2011-10-28T15:46:00.000-07:00

O Maryjo słodka,
Matko nasza w niebie
prowadź nasze kroki
po drodze żywota,
jakże często stromej
i pełnej wyboi.
A u kresu drogi
bądź nam niebios bramą
i błogosławiony Owoc twego łona
ukaż nam Jezusa.
Amen.

Modlitwa do Matki Bożej Patronki Dobrej Drogi
Powyższa modlitwa ułożona jest przez Piusa XII, wielkiego czciciela Matki Bożej Dobrej Drogi (Madonna della Strada). Jest starą rzymską tradycją, że 31 grudnia na uroczyste nieszpory w intencji mieszkańców Rzymu przybywał do "del Gesù" i przewodniczył im zwyczajowo Ojciec Święty. Pius XII odznaczał się w tej praktyce szczególnie, czego dowodem choćby ta wzruszająca modlitwa. Przetłumaczona została przez o. M. Bednarza SJ. Madonna della Strada czczona była w pierwszym kościele, przy którym posługiwało Towarzystwo, kiedy proboszcz ofiarował w Rzymie mały kościółek na drodze do Watykanu - a przecież potem szlak ten rozrósł się tak, że kończy się już w Watykanie wielką kolumnadą a z kolei kościółek został "wbudowany" we wspaniały, monumentalny kościół jezuicki del Gesù! Niektórzy widzą może, że Polsce - też jest jedno sanktuarium Matki Bożej Patronki Dobrej Drogi, w Wojkowicach Kościelnych - niemniej to jest zupełnie inny typ wizerunku, obchodzone święto jest też w innym czasie. Typ obrazu w Rzymie: Wspomożenia Wiernych, także zresztą 24 maja, czyli we wspomnienie Matki Bożej Wspomożenia wiernych - jest też święto rzymskiej Madonny della Strada (znajdujące się również, poza granicami Włoch czy Rzymu: w jezuickim kalendarzu liturgicznym, jako wspomnienie).
Skąd jednak takie wzruszenie, jakie może towarzyszyć temu tekstowi? Wydaje się, że po prostu - z doskonałej trafności wobec kilku istotnych elementów duchowości każdego chrześcijanina. Jest to - duchowość maryjna, dziecięcego powierzenia się opiece - skojarzona ze szczególną ludzką wrażliwością powierzania się opiece, gdy gdzieś ruszamy w drogę, jak również szczególnie, gdy po prostu pomyślimy, czym jest nasze życie. Drogą, w którą wyruszyliśmy. Przedstawiona powyżej modlitwa Piusa XII do Matki Bożej Dobrej Drogi - dobrze oddaje i tego dziecięcego wobec Maryi ducha zawierzenia - i ducha pielgrzymiego, podczas całego naszego życia i podczas niektórych podróży, wędrówek, wycieczek, trudów dochodzenia: szczególnie przez nas przeżywanego. Jest zarazem "jakże ignacjańska" - oddaje wyżej nakreśloną duchowość - zarazem jakże typową i drogą także dla św. Ignacego, który przecież zamieszkał przy tym pierwszym kościele Towarzystwa a potem dał "impuls" potężnej rozbudowy; tak samo więc porusza te same "struny w duszy" kogoś, kto przeszedł ignacjańską drogą, drogą Ćwiczeń czy wręcz ignacjańskiego, bądź jezuickiego powołania. Jest to modlitwa oddająca prośby pielgrzyma przez całe życie idącego, ale i wyruszającego w określoną podróż, w piękne okolice, czy choćby na jakiś wyjazd samochodowy.
Jeżeli chodzi o samą grafikę, czas powstania ustala się na II połowę XIII w. bądź pierwszą XIV, jakkolwiek są i głosy datujące całość kompozycji na XVw; co do autorstwa, przypisuje się je rzymskiej szkole średniowiecznej. Ostatnia renowacja miała miejsce w 2006 r. Wymiary szaroniebieskiego, glinkowatego podkładu, na którym obecnie umieszczone jest malowidło, to 68 x 75 cm.

Zaproszenie

2011-10-28T15:41:00.001-07:00

Zaproszenie skierowane do panien i kawalerów - „nie-młodych dorosłych”

„Nie-młodzi dorośli”, Panny i Kawalerowie, zapraszam Was najpierw do uważnego przeczytanie wszystkiego, co na stronie niniejszego blogu zostało dotychczas umieszczone. Za kilka dni będą umieszczane nowe, niemniej znaczące treści.

Następnie zapraszam Was do podjęcia życiowo ważnego wyboru: włączyć się w grupę Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego czy nie włączać się. Winien to być całkiem świadomy i całkiem dobrowolny wybór. Może w życiu Waszym mieliście problemy z podejmowaniem decyzji, wahaliście się, ociągaliście się, nie byliście pewni. Czasu się już nie cofnie. W przyszłość trzeba patrzyć, a teraz decydować.

Pozwolę sobie pomarzyć - to nie jest zabronione, nawet księdzu, jeśli marzenia nie są grzeszne. Oto moje marzenie: grupa Panien i Kawalerów tworzy specjalną WŻCh. Ciąg dalszy historii łatwo przewidzieć: kilka ślubów, następnie ... następne pokolenia... Tak mniej więcej rozpoczęła swoje istnienie pierwsza WŻCh w Rzymie w 1563 roku, i istnieje po dzień dzisiejszy - osobiście obserwowałem przebieg comiesięcznego spotkania.

Najbliższe i pierwsze spotkanie Zaproszonych odbędzie się w niedzielę, 13 listopada, o godz. 18.00 (na początku będzie odprawiona Msza św.), na Avers (w trójkącie Irving Park/Pulaski/Elston)

Chicago

2011-10-26T15:56:00.000-07:00

Starsi - dorośli

2011-10-25T17:22:00.000-07:00

Do „starszych dorosłych”!
Zainteresowanych pogłębianiem i rozwojem życia duchowego zapraszam do udziału we Wspólnotach Życia Chrześcijańskiego. Właśnie tworzą się nowe grupy: „młodszych dorosłych” i „starszych dorosłych”. Te słowa kieruję do „starszych dorosłych”, to jest po czterdziestce. Szczególnie zaś do małżonków - żony i męża razem - którzy mają dzieci prawie pełnoletnie, pełnoletnie lub całkiem samodzielne. Małżonkowie, którzy nie mieli własnych dzieci w ogóle - są bardzo oczekiwani. Małżonkowie, których współmałżonek jest już w niebie - są jak perły drogocenne. Zapraszam na pierwsze spotkanie, organizacyjne, w niedzielę, 13 listopada, godz. 18.00, w dawnej kaplicy na Avers (będzie najpierw Msza święta).
Wszelkie informacje będą umieszczane na razie na stronie blogu: http://serce-sercu.blogspot.com/
o. Jerzy Karpiński

Nowa Wspólnota

2011-10-25T17:21:00.000-07:00

Do „nie-młodych dorosłych”
W Informacjach Duszpasterskich oraz w Biuletynie Sanktuarium z ostatniej niedzieli można było przeczytać zaproszenie skierowane do „młodych dorosłych”, by się zainteresowali powstającą nową grupą Wspólnot Życia Chrześcijańskiego. W Ogłoszeniach była jeszcze dodatkowa prośba, by zainteresowane starsze osoby skontaktowały się ze mną. Niniejszym chcę wyjaśnić, co się zawiera w tych zdawkowych informacjach.
Pierwsze wyjaśnienie można otrzymać z Internetu wrzucając do wyszukiwarki poszczególne słowa, np. Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego/Christian Life Community czy też hasło „młodzi dorośli”. Ja kieruję mój apel do tych, którzy skończyli okres bycia młodymi dorosłymi, i stali się „nie-młodymi dorosłymi”. Mam oto na myśli Panie i Panów z dłuższym doświadczeniem życiowym, lub w skrócie „z przeżyciami”. Jeśliby spróbować określić granicę wiekową, którą się przekracza przechodząc z „młodego” do „nie-młodego dorosłego”, to bym wskazał na czterdziestkę, bo wówczas jak się człowiek rano budzi, to go bolą wszystkie kości, czego przed czterdziestką nie odczuwał.
A więc KIERUJĘ ZAPROSZENIE do Pań i Panów po czterdziestce, z boleściami lub obolałych. Oczywiście takich „z przeżyciami” - (jakimi przeżyciami? -niech to zostanie ich słodką, a może gorzką, piekącą czy opłakaną tajemnicą).
Niektórzy samotni noszą obrączki - pięknie! „Single w obrączkach” - bo zdarzyło się tak, że zostało się samym, już po ślubie kościelnym, bo przecież Bogu się ślubowało, i nie wypadało urządzać sobie nowego życia... MILE WAS ZAPRASZAM do udziału w życiu Wspólnoty.
A może historia jest inna: noszę obrączkę, bo współmałżonek tam za wielką wodą czeka, też sam, i trzeba popracować jeszcze, żeby pomóc rodzinie... czy mi jeszcze dowierza...? mimo że ja się tak staram... ZAPRASZAM DO REGULARNEGO UDZIAŁU W SPOTKANIACH WSPÓLNOTY (Jeśli będzie taka potrzeba, to wystawię odpowiednie zaświadczenie dla współmałżonka w kraju, z pieczęcią i podpisem świadków).
Górna granica wieku - nie ma.
Pierwsze spotkanie zainteresowanych odbędzie się w drugą niedzielę listopada, to jest,13 listopada, o godz. 18.00, na Avers (4105 N Avers, w trójkącie między ulicami Irving Park/Pulaski/Elston). W programie spotkania:
O godz. 18.00 - Msza św. z kazaniem, następnie spotkanie w sali - dla ustalenia częstotliwości, terminów i miejsca spotkań. O 19.30 rozpocznie się wieczór zapoznawczy z członkami grup już istniejących Wspólnot Życia Chrześcijańskiego.
Bieżące informacje będą chwilowo umieszczane na stronie blogu: http://serce-sercu.blogspot.com/
Tam można też pisać w komentarzach zapytania, sugestie itd. A kontakt ze mną: jerzykarpinskisj@jezuicichicago.org, lub przez telefon - nr w Biuletynie.
Do spotkania
o. Jerzy Karpiński

tekst

2011-10-23T18:48:00.001-07:00

ziemia święta

serce-sercu

2011-10-23T18:24:00.000-07:00

Serce-sercu to najnowsza grupa Wspólnot Życia Chrześcijańskiego w Chicago przy Jezuickim Ośrodku Milenijnym. Najbliższe spotkanie odbędzie się w kaplicy na Avers w drugą niedzielę listopada tj. 13-go listopada o godzinie 18-tej.

Będzie odprawiona Msza św. a po niej spotkanie zapoznawcze i organizacyjne . Zostaną ustalone dni i terminy spotkań. Zapraszamy wszystkie osoby po czterdziestce.