Medytacja27>. Ignacy skłania Franciszka Ksawerego do pójścia za Chrytusem.

W tym czasie przestawał z Franciszkiem Ksawerym, którego potem pozyskał do służby Bożej za pomocą Ćwiczeń (por. Autob. 82). Franciszek Ksawery był najlepiej odprawiającym rekolekcje pod kierunkiem Ignacego, jego towarzyszem i przyjacielem. On również żył krótko: 1506-1552 (podobnie jak Piotr Favre). Nawrócony w 27-ym roku życia, wyświęcony na kapłana w 31-ym, wyjeżdża do Indii w 36 roku życia. Umiera mając 46 lat (samotnie na wyspie) nie dotarłszy do Chin. Dziś Kościół czci go jako patrona wszystkich misji na całym świecie. Student w Paryżu, towarzysz Ignacego i Piotra Favre, współuczestniczy z nimi we wszystkim. Jego przyjaźń była wielką i trwającą na zawsze, również wtedy, kiedy był daleko na Wschodzie: "Zachowywał podpisy towarzyszy jako relikwie, które nosił powieszone na szyi", był prawdziwie kontemplatywny w działalności misyjnej" spędzając długie godziny na modlitwie nocnej przed Najświętszym Sakramentem, które pozwolą mu przeżyć trudne chwile samotności na Wschodzie. W okresie studiów Ignacy przybliżył mu słowa Chrystusa: "Franciszku, jaką korzyścią jest zdobyć świat cały, a na duszy szkodę ponieść?" Doświadczenie Rekolekcji pokieruje go ku nawróceniu się i oddaniu Chrystusowi, powszechnemu i odwiecznemu Królowi. Tak więc rozpoczyna nowe życie jako kapłan, apostoł i misjonarz! Liczba kilometrów, które przebył, odpowiada trzykrotnej podróży dookoła świata, i to wszystko przez 11 lat pracy misyjnej. W Indiach jeden z towarzyszy, jezuita tak go scharakteryzował: "on nie jest ani bardzo mały, zachowuje się szlachetnie, naturalnie. Jego twarz jest zawsze spokojna, na ustach ciągle uśmiech: nieliczne słowa, ale zawsze przenikające". Rzeczy przemijające już go nie pociągały, pokora zatriumfowała nad dumą; pełen nadziei oczy miał utkwione w rzeczy wieczne.

Pytania dotyczące twojego życia

1. Czy czujesz się przynaglany, powołany do "ewangelizowania" świata? Jakie miejsce zajmuje to w twoim życiu?

2. Co znaczy dla ciebie "ewangelizacja"?.

3. Jakie cechy uważasz za najważniejsze dla apostoła w świecie współczesnym?

4. W jaki sposób twoje życie i twoja modlitwa są zintegrowaną rzeczywistością?

Memento

            "Ten, który chce pomagać bliźniemu, okaże się lepszym bardziej dzięki pokorze niż wywyższaniu się, bardziej w opanowaniu się niż

w przeciwstawianiu się". (Bartoli, Życie IV, 36 s.365)

Słowo Boże do medytacji - Mt 9, 35-38 i 10, 1-10.

Spotkanie dla WŻCh - grup Galilea i Betania

W  drugą niedziele grudnia - tj 09-12-2012 odbędzie się skupienie rekolekcyjne dla grup : Galilea i Betania .

 Tematem skupienia będzie : "Ewangeliczne spotkania z Jezusem ".
Skupienie rozpocznie się o godzinie 11-tej rano a zkończy o 4 po południu Mszą Świętą.
Jeśli zajdzie potrzeba to będą zorganizowane zajęcia dla dzieci.
Bardzo prosimy o potwierdzenie obecności przez email lub telefonicznie.
Numer telefonu pod który należy sie skontaktować :

   Jola - 1 773- 664-5972

Rekolekcje w życiu codziennym część 07 o Wiesław Krupiński SJ

Rekolekcje w życiu codziennym część 04 o Wiesław Krupińaki SJ

Medytacja01

Ignacy w młodości był żołnierzem mającym poczucie własnej godności i pragnącym sławy. Był podobny do innych: jeden z tłumu ludzi jego czasów, którzy są zafascynowani powszechnie obowiązującymi ideami i modami: opanowany pragnieniem powodzenia był odważny, przedsiębiorczy, ale i nierozważny.

            W czasie walki przedstawia swojemu dowódcy wojskowemu racje, dla których mają się bronić przed przeciwnikiem (wbrew opinii oficerów). Pod jego wpływem dowódca decyduje wystawić na niebezpieczeństwo życie swoje, Ignacego i jego towarzyszy. Rzucają się w wir walki, nadal bronią się, ale kiedy kula ugodziła w nogę Ignacego, inni poddają się i Francuzi zajmują twierdzę. Do poszkodowanego odnoszą się z szacunkiem i pozwalają przenieść go w lektyce ponad 100 km do rodzinnej miejscowości. Jest to czas boleści, okrucieństwa, krwi i niebezpieczeństwa śmierci (por. P.W., t.1, s.235, przypis 22). Dlaczego to wszystko? To pierwszy przystanek na jego drodze. Unieruchomiony w swoim domu, ciężko ranny oczekuje ostatecznego rezultatu. Lekarze nie dają nadziei. Ignacy przyjmuje ostatnie sakramenty, ale w dzień świętych Piotra i Pawła niespodziewanie jego stan zdrowia poprawił się ku ogromnemu zdziwieniu lekarzy! Ignacy zaczyna odzyskiwać siły. Sam Bóg nawiedza go w tych wydarzeniach. Spodziewał się odpowiedniego wynagrodzenia, pieniędzy, honoru i szacunku a spotkały go klęski, choroby i niesława! Na skrzyżowaniu dróg jego życia oczekuje go Chrystus.

Pytania dotyczące twojego życia:

1. W jaki sposób Bóg przyszedł do ciebie osobiście na spotkanie?

Jakie doświadczenia stały się twoim udziałem w takim spotkaniu?

2. Czy poszukujesz możliwości rozwoju twojej osobowości (inteligencji, woli, sumienia, wolności)? Jakie środki uważasz za najlepsze, aby to osiągnąć?

3. Czy rozmawiasz ze swoimi przyjaciółmi w ważnych momentach twego życia?

4. Czy czujesz się zdolny do zaakceptowania z godnością porażek w twoim życiu bez popadania w rozpacz?

5. Jakie posiadasz przymioty, aby budować lepszy świat? Czy stać cię na spontaniczność? Czy porywasz innych za sobą? Czy jesteś kontestatorem? Czy masz szacunek dla innych? Czy jesteś roztropny?

6. Czy zdajesz sobie sprawę, że mądrość Boża przewyższa wiedzę ludzką i stopnie naukowe?

Memento

            "Każdy musi pamiętać, że we wszystkich rzeczach uczyni postęp tylko w tak wielkiej mierze, w jakiej wyrwie się ze swej miłości łasnej, ze swej woli i ze swoich własnych korzyści" (Ć.D. 189).

Słowo Boże do medytacji - Mk 8, 31-37

Reportaż o wspólnocie życia Chrześcijańskiego

VIII Ignacjańskie Dni Młodzieży - Kazanie Ojca Prowincjała Wojciecha Zió...

Rachunek Sumienia

Rekolekcje w życiu codziennym - podziękowanie

  W zeszłą niedzielę  zakończyły się rekolekcje w życiu codziennym , za które bardzo chcemy podziękować o. Mirkowi i ojcom Jezuitom,kierownikom duchowym na czas rekolekcji i którzy mozolnie prowadzili nas przez te 4-ry tygodnie . Mamy nadzieję ,że te rekolekcje wydadzą piękne owoce w naszym życiu . Jeszcze raz Bóg zapłać.

Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego przy JOM

WSPÓLNOTY ŻYCIA CHRZEŚCIJAŃSKIEGO
Tworzą się nowe grupy Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego. W naszym Ośrodku odpowiedzialnym jest o. Mirosław Bożek i grupy prowadzą o. Superior Stanisław Czarnecki i o. Jerzy Karpiński. Najbliższe spotkanie wszystkich grup będzie miało miejsce w niedzielę, 13 listopada o godz. 18.00, na Avers /w trójkącie Irving Park-Pulaski-Elston/. Na początku będzie odprawiona Msza święta. Więcej informacji i wyjaśnień na stronie bloga: www.serce-sercu.blogspot.com (można tam także napisać i zadać pytanie)
Na to spotkanie zapraszamy wszystkich członków grup istniejących, a także tych, którzy chętnie się włączą.
Szczególne zaproszenie kierujemy do:
- Młodszych dorosłych
- Małżonków - żony i męża razem - którzy mają dzieci prawie pełnoletnie, pełnoletnie lub całkiem samodzielne.
- Małżonków, którzy nie mieli własnych dzieci w ogóle
- Małżonków, których współmałżonek jest już w niebie
- Pań i Panów po czterdziestce, z boleściami lub obolałych; „z przeżyciami”
- samotnych, którzy noszą obrączki „Single w obrączkach”
- Panny i Kawalerów, nie-młodych dorosłych

Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego
Są ruchem inspirowanym duchowością św. Ignacego z Loyoli. Tworzą chrześcijanie: mężczyźni i kobiety, dorośli i młodzież, z różnych grup społecznych, którzy pragną bardziej naśladować Jezusa Chrystusa i współpracować z Nim w budowaniu Królestwa Bożego, rozpoznając Wspólnotę Życia Chrześcijańskiego jako swoje osobiste powołanie w Kościele.
Obecne wspólnoty kierują się Statutami zatwierdzonymi przez papieża Pawła VI w 1968 roku. Pierwsza wspólnota powstała w 1563 roku i istnieje i działa po dzień dzisiejszy (nosi nazwę „Prima Primaria” - Pierwsza z pierwszych, a cały ruch, zatwierdzany przez Papieży, przez wieki nazywano Sodalicjami Mariańskimi). Więcej można najłatwiej znaleźć w Internecie: w języku polskim: www.wzch.org.pl/ po angielsku i w innych językach: http://www.cvx-clc.net/ po angielsku w USA: http://www.clc-usa.org/
Duchowość Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego
• opiera się na duchowości ignacjańskiej
• jest duchowością ludzi świeckich
• jest duchowością wspólnotową
W rozwoju duchowym pomagają nam
• rekolekcje ignacjańskie
• spotkania wspólnotowe z modlitwą i dzieleniem
• modlitwa, zwłaszcza ignacjański rachunek sumienia
• częsta Eucharystia
• podejmowanie działań apostolskich
• kierownictwo duchowe
Dążymy do tego, aby być kontemplatywnymi w dzialaniu - czyli abyśmy potrafili dostrzegać Boga we wszystkich rzeczach i wydarzeniach. Odczytywać Jego wezwania do nas i na nie odpowiadać.