Pan Cię woła ! Tak , Ciebie. Do Ciebie mówi !
Czy duchowość jest dla ludzi świeckich?
Czy można codzienność, pracę, obowiązki domowe łączyć z wsłuchiwaniem się w głos Boży, głębokim życiem modlitwą i apostolstwem?
Taki właśnie styl życia proponuje nasza Wspólnota.
Jesteśmy ludżmi różnych zawodów, zainteresowań, stanów, w różnym wieku.
Inspirację czerpiemy z Ćwiczeń Duchowych św. Ignacego Loyoli.
Są wakacje, jeśli masz trochę wolnego czasu, zapraszamy Cię - przyjdż, zobacz !
Grupa Galilea ma spotkania : 17 czerwca, 10 lipca, 24 lipca .
Spotkania odbywają się w Jezuickim Ośrodku Milenijnym, w salce na dole zawsze o godzinie 20-tej.
Przyjdż koniecznie i zobacz i przekonaj się .
Zapraszamy również wszystkich chętnych z pozostałych grup WŻCh, które mają wakacje. Jeśli masz czas i ochotę - przyjdż ! Czekamy!
I już teraz cieszymy się ze spotkania z Tobą.!
Showing posts with label duchowość osób świeckich. Show all posts
Showing posts with label duchowość osób świeckich. Show all posts
Sunday, June 10, 2012
450 lat Wspólnot Życia Chrześcijańskiego
Światowa Wspólnota Życia Chrześcijańskiego ma zaszczyt
ogłosić Jubileuszowy Rok Łaski 450-lecia, który rozpocznie się 25 marca
2013 r. i trwał będzie do 25 marca 2014 r.
Rok 2013 upamiętniał będzie 450-lecie Ignacjańskich Wspólnot Świeckich.
W 1563 roku Jean Leunis SJ założył Prima Primaria w Kolegium Rzymskim. Stała się ona pierwszą wspólnotą, do której przyłączyło się wiele Kongregacji Mariańskich (Soldalicji Mariańskich). Rozszerzyły się one wkrótce na cały świat. Wspólnoty świeckie stały się narzędziem dla zachowania i rozprzestrzeniania charyzmatu ignacjańskiego we wszystkich obszarach życia, pełniąc rolę, która stała się szczególnie ważna w okresie kasaty Towarzystwa Jezusowego. Kongregacje miały przez wszystkie lata ogromne oddziaływanie na życie społeczne i moralne. W 1967 r. Prima Primaria przekształciła się w WŻCh i w ten sposób nadal przekazuje charyzmat ignacjański osobom świeckim.
Jubileusz jest ważnym wydarzeniem dla całej rodziny Ignacjańskiej. W szczególności upamiętniamy i świętujemy 450 lat współpracy z Towarzystwem Jezusowym oraz liczne owoce, które ta współpraca przyniosła. Aby podkreślić tę rocznicę, WŻCh będzie organizować różnego rodzaju wydarzenia (na szczeblu krajowym, regionalnym i światowym) zapraszając inne grupy ignacjańskie do włączenia się w obchody.
Postrzegamy to wydarzenie, jako wezwanie do refleksji nad rolą Świeckich Wspólnot Ignacjańskich w Kościele i na świecie.
Jubileusz ten jest wspaniałą sposobnością do:
Zapraszamy Wspólnoty Narodowe WŻCh na całym świecie do włączenia się w obchody Jubileuszu w rozmaitych wymiarach.
wiecej na: http://www.wzch.org.pl/joomla/index.php?option=com_content&task=view&id=278&Itemid=109
Rok 2013 upamiętniał będzie 450-lecie Ignacjańskich Wspólnot Świeckich.
W 1563 roku Jean Leunis SJ założył Prima Primaria w Kolegium Rzymskim. Stała się ona pierwszą wspólnotą, do której przyłączyło się wiele Kongregacji Mariańskich (Soldalicji Mariańskich). Rozszerzyły się one wkrótce na cały świat. Wspólnoty świeckie stały się narzędziem dla zachowania i rozprzestrzeniania charyzmatu ignacjańskiego we wszystkich obszarach życia, pełniąc rolę, która stała się szczególnie ważna w okresie kasaty Towarzystwa Jezusowego. Kongregacje miały przez wszystkie lata ogromne oddziaływanie na życie społeczne i moralne. W 1967 r. Prima Primaria przekształciła się w WŻCh i w ten sposób nadal przekazuje charyzmat ignacjański osobom świeckim.
Jubileusz jest ważnym wydarzeniem dla całej rodziny Ignacjańskiej. W szczególności upamiętniamy i świętujemy 450 lat współpracy z Towarzystwem Jezusowym oraz liczne owoce, które ta współpraca przyniosła. Aby podkreślić tę rocznicę, WŻCh będzie organizować różnego rodzaju wydarzenia (na szczeblu krajowym, regionalnym i światowym) zapraszając inne grupy ignacjańskie do włączenia się w obchody.
Postrzegamy to wydarzenie, jako wezwanie do refleksji nad rolą Świeckich Wspólnot Ignacjańskich w Kościele i na świecie.
Jubileusz ten jest wspaniałą sposobnością do:
- Upamiętnienia naszej historii w duchu dziękczynienia. Poznając nasze korzenie umacniamy własną tożsamość. Rozpoznajemy sposób w jaki Duch Święty prowadził nas przez wieki.
- Przeżywania teraźniejszości z odnowionym zapałem. Świętowanie rocznicy może stać się nowym początkiem, odświeżeniem charyzmatu WŻCh, tak, by odpowiadał on wyzwaniom dzisiejszego świata. Jest to również wielka szansa, aby zbudować mosty łączące nas z innymi wspólnotami świeckimi szerokiej rodziny ignacjańskiej.
- Patrzenia w przyszłość z nadzieją. Na nowo patrzymy w przyszłość WŻCh. Szukamy sposobów do dalszego umacniania członków WŻCh w zaangażowaniu w Bożą misję na świecie.
Zapraszamy Wspólnoty Narodowe WŻCh na całym świecie do włączenia się w obchody Jubileuszu w rozmaitych wymiarach.
wiecej na: http://www.wzch.org.pl/joomla/index.php?option=com_content&task=view&id=278&Itemid=109
Thursday, June 7, 2012
Coś o WŻCh w Polsce i na świecie
Wspólnota Życia Chrześcijańskiego (WŻCh) w Polsce jest stowarzyszeniem katolickim,
ruchem inspirowanym duchowością św. Ignacego z Loyoli. Naszą wspólnotę
tworzą chrześcijanie: mężczyźni i kobiety, dorośli i młodzież, z różnych
grup społecznych, którzy pragną bardziej naśladować Jezusa Chrystusa i
współpracować z Nim w budowaniu Królestwa Bożego, rozpoznając Wspólnotę
Życia Chrześcijańskiego jako swoje osobiste powołanie w Kościele.
Historia
Wspólnota Życia Chrześcijańskiego istnieje od czterech wieków.
Jest kontynuacją Sodalicji Mariańskich, założonych przez jezuitę Jeana
Leunisa i zatwierdzonych oficjalnie przez papieża Grzegorza XIII bullą Omnipotentis Dei w
1584 roku. Początków ruchu należy upatrywać jednak jeszcze wcześniej w
pierwszych grupach apostolskich świeckich powstających od ok. 1540 r. z
inicjatywy św. Ignacego z Loyoli i jego towarzyszy. Działając od tak
dawna, ruch wydał kilkudziesięciu świętych i błogosławionych, podjął
wiele dzieł apostolskich, stworzył podstawy do powstania wielu innych
ruchów. Na przełomie XVIII i XIX wieku liczbę członków Sodalicji w
Europie oHbliczano na ponad 20 tys. osób.
WŻCh na świecie
Wspólnota Życia Chrześcijańskiego jest światowym, publicznym
stowarzyszeniem na prawach papieskich, którego centrum znajduje się
obecnie w Rzymie. Tym samym charyzmatem bazującym na duchowości
ignacjańskiej żyje ponad 160 tys. osób zgromadzonych w 60 wspólnotach
narodowych, obecnych na wszystkich kontynentach. Wspólnota ma swoich
przedstawicieli m.in. w ONZ, a także jest członkiem Konferencji
Międzynarodowych Organizacji Katolickich.
WŻCh na youtube
Na wspólnotowym kanale youtube opublikowano niedawno wypowiedzi członków
zespołu odpowiedzialnych za Wspólnotę Światową, którzy dzielą się
wrażeniami ze spotkania. Ich wspólną radością jest widoczny proces
przekształcania się WŻCh w jedno ciało apostolskie. Oderwane od siebie
wspólnoty mieszkające w różnych częściach globu stają się jednym
organizmem, w ramach którego coraz chętniej komunikujemy się, mamy
wspólną wizję działania, wspólne cele, nawiązujemy wpsółpracę apostolską
ponad granicami, budując sieci apostolskie.
Duchowość WŻCh
Duchowość Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego
- opiera się na duchowości ignacjańskiej
- jest duchowością ludzi świeckich
- jest duchowością wspólnotową
W rozwoju duchowym pomagają nam
- rekolekcje ignacjańskie
- spotkania wspólnotowe z modlitwą i dzieleniem
- modlitwa, zwłaszcza ignacjański rachunek sumienia
- częsta Eucharystia
- podejmowanie działań apostolskich
- kierownictwo duchowe
Dążymy
do tego, aby być kontemplatywnymi w dzialaniu - czyli abyśmy
potrafili dostrzegać Boga we wszystkich rzeczach i wydarzeniach.
Odczytywać Jego wezwania do nas i na nie odpowiadać.
Thursday, May 3, 2012
Wszystko na ziemi jest dla człowieka- fundament św. Ignacego Loyoli
Ojciec Ignacy w fundamencie pisze: "Człowiek jest stworzony, aby
Boga, Pana naszego, chwalił, czcił i Jemu służył, a przez to zbawił
duszę swoją" (Ćd 23). "Chwalić" Pana Boga znaczy przede wszystkim
dostrzegać i przyjmować od Boga wszelkie dary Jego miłości, nasycać się
nimi oraz dziękować za nie Dawcy wszelkiego dobra: O Panie, nasz Boże, jak przedziwne Twe imię po wszystkiej ziemi (Ps 8, 2); Dziękuję Ci, że mnie stworzyłeś tak cudownie, godne podziwu są Twoje dzieła (Ps 139, 14).
Jesteśmy stworzeni nie po to, aby Bogu coś dawać, ale przede wszystkim po to, aby najpierw od Niego przyjmować i w duchu wdzięczności Go błogosławić, wielbić i chwalić, gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny (Łk 1, 49). Św. Ignacy podkreśla w liście do siostry Teresy Rejadell, że kiedy mówi ona: "Chrystus daje mi wielkie pragnienie służenia Mu", to tak naprawdę chwali Boga: "Oddajesz chwałę Panu, ponieważ ujawniasz Jego dary i przez to samo chlubisz się w Nim samym, ale to «chlubienie się» nie jest chwaleniem siebie, gdyż nie sobie przypisujesz te łaski".
Przyjęcie przez nas daru naszego życia i całego wszechświata wyzwala w naszym sercu pragnienie odpowiedzi miłością na Miłość. Formami radosnej i wdzięcznej odpowiedzi jest postawa czci i służby Panu Bogu. "Czcić" Pana Boga, znaczy uszanować i wypełnić Jego wolę, która nie jest dla człowieka upokorzeniem, ale zawsze źródłem prawdziwego pokoju i szczęścia. Cześć wobec Pana Boga wynika ze świadomości, że człowiek stoi przed Bogiem chwały, Wszechmogącym Ojcem, który miłuje ludzi nieskończoną miłością. Doświadczenie takiej miłości rodzi pragnienie czci oddawanej Stwórcy i Panu, pragnienie spełniania wszystkiego dla Jego czci i miłości. My miłujemy Boga, ponieważ Bóg sam pierwszy nas umiłował (1 J 4, 19). Miłość zaś polega na tym, abyśmy postępowali według Jego przykazań (2 J 6).
"Służyć" Panu Bogu, to włączyć się z wielką wdzięcznością i mocą w zbawczy plan Trójcy Przenajświętszej wobec człowieka i całego wszechświata na wzór Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela. Służyć Panu Bogu, to nie tylko szczerze modlić się do Niego, ale także podejmować wszelkie dobre czyny z wdzięcznej miłości do Stwórcy. To na przykład promowanie sprawiedliwości, praca zawodowa i zaangażowanie w rodzinie. Przyjmowanie faktycznej miłości Boga Stwórcy i odpowiadanie na nią na wzór Jezusa Chrystusa jest najgłębszym szczęściem człowieka, jego zbawieniem.
więcej nahttp://www.deon.pl/religia/rozwoj-duchowy/fundament-i-cztery-tygodnie/art,16,wszystko-na-ziemi-jest-dla-czlowieka.html
Jesteśmy stworzeni nie po to, aby Bogu coś dawać, ale przede wszystkim po to, aby najpierw od Niego przyjmować i w duchu wdzięczności Go błogosławić, wielbić i chwalić, gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny (Łk 1, 49). Św. Ignacy podkreśla w liście do siostry Teresy Rejadell, że kiedy mówi ona: "Chrystus daje mi wielkie pragnienie służenia Mu", to tak naprawdę chwali Boga: "Oddajesz chwałę Panu, ponieważ ujawniasz Jego dary i przez to samo chlubisz się w Nim samym, ale to «chlubienie się» nie jest chwaleniem siebie, gdyż nie sobie przypisujesz te łaski".
Przyjęcie przez nas daru naszego życia i całego wszechświata wyzwala w naszym sercu pragnienie odpowiedzi miłością na Miłość. Formami radosnej i wdzięcznej odpowiedzi jest postawa czci i służby Panu Bogu. "Czcić" Pana Boga, znaczy uszanować i wypełnić Jego wolę, która nie jest dla człowieka upokorzeniem, ale zawsze źródłem prawdziwego pokoju i szczęścia. Cześć wobec Pana Boga wynika ze świadomości, że człowiek stoi przed Bogiem chwały, Wszechmogącym Ojcem, który miłuje ludzi nieskończoną miłością. Doświadczenie takiej miłości rodzi pragnienie czci oddawanej Stwórcy i Panu, pragnienie spełniania wszystkiego dla Jego czci i miłości. My miłujemy Boga, ponieważ Bóg sam pierwszy nas umiłował (1 J 4, 19). Miłość zaś polega na tym, abyśmy postępowali według Jego przykazań (2 J 6).
"Służyć" Panu Bogu, to włączyć się z wielką wdzięcznością i mocą w zbawczy plan Trójcy Przenajświętszej wobec człowieka i całego wszechświata na wzór Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela. Służyć Panu Bogu, to nie tylko szczerze modlić się do Niego, ale także podejmować wszelkie dobre czyny z wdzięcznej miłości do Stwórcy. To na przykład promowanie sprawiedliwości, praca zawodowa i zaangażowanie w rodzinie. Przyjmowanie faktycznej miłości Boga Stwórcy i odpowiadanie na nią na wzór Jezusa Chrystusa jest najgłębszym szczęściem człowieka, jego zbawieniem.
więcej nahttp://www.deon.pl/religia/rozwoj-duchowy/fundament-i-cztery-tygodnie/art,16,wszystko-na-ziemi-jest-dla-czlowieka.html
Saturday, April 14, 2012
Słowo od o. Jerzego
Serdecznie zapraszam
małżonków z dłuższym lub krótszym stażem małżeńskim; zapraszam osoby samotne: kobiety
i mężczyzn (wdowy, wdowców, panny i kawalerów, osoby rozwiedzione); z dziećmi
lub samotnych – do przyłączenia się do powstających grup Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego
w Chicago. Najbliżesze spotkania: wtorek, 17 kwietnia, godz. 20.00 w Ośrodku, w
salce na dole.
W Chicago istnieje kilka
grup młodzieży, prowadzonych przez ojców Stanisława i Mirosława. Grupę dorosłych
prowadzi ojciec Jerzy.
Wspólnoty Życia
Chrześcijańskiego
Są ruchem inspirowanym duchowością św. Ignacego z Loyoli. Tworzą
chrześcijanie: mężczyźni i kobiety, dorośli i młodzież, z różnych grup
społecznych, którzy pragną bardziej naśladować Jezusa Chrystusa i współpracować
z Nim w budowaniu Królestwa Bożego, rozpoznając Wspólnotę Życia
Chrześcijańskiego jako swoje osobiste powołanie w Kościele.
Obecne wspólnoty kierują się Statutami zatwierdzonymi przez papieża Pawła
VI w 1968 roku. Pierwsza wspólnota powstała w 1563 roku i istnieje i działa po
dzień dzisiejszy (nosi nazwę „Prima Primaria” - Pierwsza z pierwszych, a cały
ruch, zatwierdzany przez Papieży, przez wieki nazywano Sodalicjami
Mariańskimi). Więcej można najłatwiej znaleźć w Internecie: w języku polskim: http://serce-sercu.blogspot.
Duchowość Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego
· opiera się na duchowości ignacjańskiej
· jest duchowością ludzi świeckich
· jest duchowością wspólnotową
W rozwoju duchowym pomagają nam
· rekolekcje ignacjańskie
· spotkania wspólnotowe z modlitwą i dzieleniem
· modlitwa, zwłaszcza ignacjański rachunek sumienia
· częsta Eucharystia
· podejmowanie działań apostolskich
· kierownictwo duchowe
Dążymy do tego, aby być kontemplatywnymi w dzialaniu - czyli abyśmy potrafili dostrzegać Boga we wszystkich rzeczach i wydarzeniach. Odczytywać Jego wezwania do nas i na nie odpowiadać.
Czym nie są WŻCh?
Wspólnoty Życia
Chrześcijańskiego ------
Nie są wspólnotą
terapeutyczną;
Nie są grupą
wsparcia osób szukających pomocy;
Nie prowadzą
dynamiki grupy;
Nie są kółkiem
wzajemnej adoracji ani kółkiem adoracji księdza;
Nie są ....,
bo są grupą/wspólnotą
ludzi, którzy osobiście podjęli odpowiedzialną decyzję, by skorzystać z
bogactwa duchowości ignacjańskiej dla duchowego wzrostu w celu wypełnienia woli
Bożej.
Saturday, January 21, 2012
Rekolekcje ignacjańskie w życiu codziennym.
W różny sposób są przeprowadzane rekolekcje w życiu codziennym. Jezuici Trójmiasta, Lublina, Poznania, Warszawy, czy innych miejscowości opracowali odmienne sposoby przeprowadzania rekolekcji, a wszystko w dostosowaniu do warunków i możliwości uczestników. Przewidział to zresztą sam święty Ignacy Loyola, gdy dał oddzielne instrukcje dla tych, kto jest „pochłonięty sprawami publicznymi lub innymi pożytecznymi zajęciami, będąc człowiekiem wykształconym lub zdolnym, mógłby półtorej godziny dziennie poświęcić na ćwiczenia” (CD 19).
Jak to robią jezuici krakowscy, można się zapoznać na ich stronie internetowej:
Jak przeprowadzają rekolekcje w życiu codziennym inne wspólnoty życia chrześcijańskiego w Polsce, można zapoznać się na ich stronach internetowych:
Ogólny wniosek jeden: wielka różnorodność w prowadzeniu rekolekcji w życiu codziennym, i dotyczy to długości trwania rekolekcji jak również ilości czasu poświęcanego codziennie na ćwiczenia.
W Chicago ojciec Mirosław Bożek wypracował w ostatnich latach sposób wydaje się optymalny dla żyjących tutaj ludzi:
Czas trwania - cztery tygodni;
Codzienna modlitwy indywidualna (rozmyślanie) wg możliwości czasowych ale przynajmniej pół godziny;
Wysłuchanie 4 konferencji wprowadzających (jednej w tygodniu);
Rozmowa indywidualna z prowadzącym księdzem raz w tygodniu tj. cztery razy na temat przeprowadzanych rekolekcji;
Codzienny osobisty rachunek sumienia dotyczący rekolekcji;
W miarę możliwości częsty a nawet codzienny udział we Mszy świętej.
Pierwsze tak przeprowadzone rekolekcje dotyczą tzw. Funcamentu Cwiczeń, czyli części wstępnej rekolekcji ignacjańskich.
W bieżącym roku, jak i w poprzednich latach, będą przeprowadzone takie rekolekcje w Chicago, w miesiącu lutym. Wygląda na to, że już teraz chętnych jest wielu, a liczba jest ograniczona ze względu na ograniczone możliwości czasowe dla rozmów indywidualnych. Wszyscy aktualnie obecni księża jezuici będą do dyspozycji dla rozmów indywidualnych.
Pierwszeństwo do udziału w rekolekcjach w życiu codziennym mają członkowie grup WZCh oraz ci dorośli, który deklarują chęć włączenia się do WZCh.
o. Jerzy Karpinski
Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego
Czy duchowość jest dla ludzi świeckich? Czy można codzienność, pracę, obowiązki domowe łączyć z wsłuchiwaniem się w głos Boży, z głębokim życiem modlitwą i apostolstwem? Taki właśnie styl życia proponuje Wspólnota Życia Chrześcijańskiego. Skupia mężczyzn i kobiety, dorosłych, młodzież, z różnych grup społecznych, którzy pragną bardziej naśladować Jezusa Chrystusa. Czerpią oni inspirację z Ćwiczeń Duchowych świętego Ignacego Loyoli.
Wspólnota Życia Chrześcijańskiego istnieje od czterech wieków. Jest kontynuacją Sodalicji Mariańskich, założonych przez jezuitę Jeana Leunisa i zatwierdzonych oficjalnie przez papieża Grzegorza XIII w 1584 roku. Korzenie ruchu sięgają jednak jeszcze wcześniej, bo dotyczą pierwszych grup apostolskich świeckich powstających od około 1540 roku z inicjatywy Świętego Ignacego Loyoli i jego towarzyszy. Po kasacie zakonu jezuitów Sodalicje, uczestniczące wspólnie z nim w charyzmacie Świętego Ignacego, przeżywały kryzys na skutek odcięcia od duchowości ignacjańskiej. Proces odnowy Sodalicji związany z powrotem do źródeł, a zainspirowany przez konstytucję Bis Saeculari Piusa XII oraz Sobór Watykański II, zaowocował w 1968 roku sformułowaniem nowego statutu ruchu, czyli "Zasad Ogólnych Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego". Wyrazem głębokich przeobrażeń była zmiana nazwy Sodalicji Mariańskich na Wspólnotę Życia Chrześcijańskiego. Obecnie Wspólnota jest światowym publicznym stowarzyszeniem w Kościele na prawach papieskich.
Więcejhttp://katolickarodzina.pl/wspolnoty/233-wspolnota-ycia-chrzecijaskiego.html
Wspólnota Życia Chrześcijańskiego istnieje od czterech wieków. Jest kontynuacją Sodalicji Mariańskich, założonych przez jezuitę Jeana Leunisa i zatwierdzonych oficjalnie przez papieża Grzegorza XIII w 1584 roku. Korzenie ruchu sięgają jednak jeszcze wcześniej, bo dotyczą pierwszych grup apostolskich świeckich powstających od około 1540 roku z inicjatywy Świętego Ignacego Loyoli i jego towarzyszy. Po kasacie zakonu jezuitów Sodalicje, uczestniczące wspólnie z nim w charyzmacie Świętego Ignacego, przeżywały kryzys na skutek odcięcia od duchowości ignacjańskiej. Proces odnowy Sodalicji związany z powrotem do źródeł, a zainspirowany przez konstytucję Bis Saeculari Piusa XII oraz Sobór Watykański II, zaowocował w 1968 roku sformułowaniem nowego statutu ruchu, czyli "Zasad Ogólnych Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego". Wyrazem głębokich przeobrażeń była zmiana nazwy Sodalicji Mariańskich na Wspólnotę Życia Chrześcijańskiego. Obecnie Wspólnota jest światowym publicznym stowarzyszeniem w Kościele na prawach papieskich.
Więcejhttp://katolickarodzina.pl/wspolnoty/233-wspolnota-ycia-chrzecijaskiego.html
Subscribe to:
Posts (Atom)