Medytacja10>Słowo Boże do medytacji

E. J. 15,1-5; lub J 15,1-17


Ja jestem prawdziwym szczepem winnym, a mój Ojciec jest tym, który uprawia winnicę. (2) On to właśnie odcina ode Mnie każdą odrośl nie przynoszącą owocu, każdą zaś, która owoc przynosi, oczyszcza, aby wydawała owoc jeszcze obfitszy. (3) Nauka, którą wam przekazałem, już uczyniła was czystymi. (4) Wytrwajcie tedy we Mnie do końca, to i Ja będę trwał w was. Jak latorośl nie wszczepiona w winny krzew nie może sama przynosić owocu, tak też i wy, jeśli nie będziecie trwać we Mnie. (5) Ja jestem winnym krzewem, a wy latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity. Beze Mnie zaś nic nie możecie uczynić. (6) Ten, kto nie trwa we Mnie, zostanie wyrzucony jak winna latorośl i uschnie. Zbiera się ją i wrzuca do ognia, na spalenie. (7) Jeżeli wy będziecie trwać we Mnie, a moje słowa w was, to możecie prosić, o co zechcecie, a wszystko się wam stanie. (8) Mój Ojciec przez to dozna chwały, że będziecie przynosić owoc obfity i staniecie się moimi uczniami. (9) Jak Mnie umiłował Ojciec, tak Ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości mojej. (10) Jeśli będziecie przestrzegać moich nakazów, tym samym będziecie trwać w mojej miłości, tak jak Ja zachowywałem nakazy mojego Ojca i trwam w Jego miłosci. (11) Powiedziałem wam to dlatego, aby moja radość była w was i aby radość wasza była pełna. (12) A oto mój nakaz: Miłujcie jedni drugich, tak jak Ja was umiłowałem. (13) Największa zaś miłość, na jaką człowiek w ogóle może się zdobyć, polega na tym, że ktoś oddaje swoje życie za swych przyjaciół. (14) Otóż wy jesteście moimi przyjaciółmi, jeżeli tylko czynicie to, co wam nakazałem. (15) Już nie nazywam was sługami, bo sługa nie wie, co czyni jego pan, lecz nazwałem was przyjaciółmi, albowiem przekazałem wam, wszystko, co usłyszałem od mego Ojca. (16) To nie wyście Mnie wybrali to Ja was wybrałem i kazałem wam iśc i przynieść owoc, i to owoc trwały. Wtedy też wszystko da wam Ojciec, o cokolwiek prosić Go będziecie w imię moje. (17) Nakazuję wam to, żebyście się miłowali nawzajem.

Medytacja10> Modlitwa i działanie

"Poza swoimi siedmioma godzinami modlitwy zajmował się jeszcze niesieniem pomocy pewnym duszom, które przychodziły do niego w sprawach duchowych. A resztę dnia, która mu pozostawała wolna, poświęcił rozważaniom o rzeczach Bożych, o tym,co w danym dniu rozmyślał lub czytał". (Autob. 26)

W Manresie Ignacy prowadzi życie całkowicie poświęcone Bogu i otwarte na innych: w kontakcie z Bogiem staje się każdego dnia coraz bardziej świadkiem Chrystusa i jednocześnie "człowiekiem dla innych". Ignacy czuje w sobie powołanie do bycia apostołem, bycia posłanym.

Począwszy od jego nawrócenia - spotkania z Chrystusem w modlitwie, zrodziła się w nim autentyczna, ewangeliczna miłość bliźniego. Jego wiara jest ciągle ożywiana przez tą miłość, która ujawnia się w czynach: "on pomagał osobom przybywającym i szukającym go".

Tak więc Manresa jest szkołą modlitwy i formacji apostolskiej dla Pielgrzyma. On tam doświadcza radości obecności Bożej i cierpi z powodu skrupułów. Pogrążony w doświadczeniach duchowych jednocześnie zachowuje postawę otwartości na służbę wobec drugich.

Pytania dotyczące twojego życia:

1.Czy ustaliłeś z twoim ojcem duchowym czas poświęcony na modlitwę?

2.Czy jesteś "człowiekiem dla drugich"? Wytłumacz, co ten zwrot oznacza dla ciebie?

3.Czy zauważasz w sobie integrację pomiędzy życiem duchowym i działalnością apostolską? To znaczy: czy twoja modlitwa przemienia twoje życie? Czy twoje życie przeobraża twoją modlitwę? Podaj jakieś przykłady.

Memento

            "Nie tylko wśród ludzi, lecz także wśród aniołów nie ma szlachetniejszego zajęcia nad oddawanie chwały swemu Stwórcy i prowadzenie do niego stworzeń w miarę ich możliwości". (Z listu o doskonałości i gorliwości apostolskiej)

Słowo Boże do medytacji - J 15,1-5 (lub 15,1-17)